animalia

Kot Abisyński


Wbrew obiegowej opinii kot abisyński jest jedną z najstarszych ras kotów i wcale nie trzeba sięgać po pełne fantazji opowieści hodowców o jej pochodzeniu z czasów faraonów. Pod koniec XIX wieku rasa ta była już znana w Wielkiej Brytanii, gdzie ją uszlachetniono pod względem hodowlanym wykorzystując tego koty importowane z Afryki. Między innymi wprowadzano do hodowli także koty orientalne, aby ujednolicić wysmukłość sylwetki. W ten sposób powstał kot o ekstrawaganckim wyglądzie i wytwornym eksterierze, o szczególnych cechach futra, który ze swej strony mógł "świadczyć pionierskie usługi" przy tworzeniu wielu innych ras.
Koty abisyńskie zdobyły światowe uznanie dopiero po drugiej wojnie światowej. Podczas gdy w Europie ich hodowla była w stanie zupełnego zastoju, Amerykanie doprowadzili hodowlę kotów abisyńskich do wysokiego poziomu i dopiero pierwsze sprowadzone do Europy ze Stanów Zjednoczonych koty abisyńskie o wysokich walorach przerwały tę stagnację. W latach 80. nastąpił także w Europie rozwój hodowli abisyńczyków sprowokowany rozlicznymi sukcesami na pokazach kotów tej rasy o dzikim zabarwieniu i zabarwieniu sorrel. Od tego czasu powstał istny barwny korowód dotyczący okrywy włosowej, który nawet trudno byłoby opisać.
Abisyńczyki mają charakter kotów pierwotnych. Są namiętnymi łowcami, uparte, a przy tym gwałtownie reagujące, żadnych walk nie unikają. Nie znoszą przymusu, a wybraną przez siebie osobę "wychowują" według swojej woli. Gdy się jednak pozyska ich sympatię, to przekształca się ona w przyjaźń do końca życia. Ich wesołe usposobienie i uwaga poświęcona wybranej osobie są nie do przecenienia. Kto raz uległ czarowi abisyńczyków nigdy nie zechce mieć kotów innej rasy.
Abisyńczyki są kotami średniej wielkości, o silnym umięśnieniu oraz wdzięcznymi w ruchu i o zwinnym ciele. Kończyny mają dobrze umięśnione i wysmukłe, zakończenie łap zaś wąskie, owalne. Długi ogon z wyraźnie ostrym końcem jest gruby u nasady i wraz z resztą ciała, a więc głową, tułowiem i kończynami, stanowi wzór doskonałej harmonii proporcji.
Duże, pełne wyrazu oczy w kształcie migdałów są dość szeroko rozstawione i świecą czystą barwą bursztynowożółtą lub zieloną.
Futro jest krótkie, ściśle przylegające do ciała, delikatne, z niewielką ilością podszycia. Główną charakterystyczną cechą wszystkich kotów abisyńskich jest jednak typowy rysunek futra spowodowany genem agouti, który powoduje, że każdy włos ma kolorowe prążki. Takie prążki na włosach spotyka się tylko u tej rasy i dlatego nazywa się je abisyńskim tickingiem. Na każdym włosie jest od 3 do 6 prążków, na przemian jaśniejszych i ciemniejszych, co wywołuje osobliwy efekt charakterystyczny dla kota abisyńskiego.
Występujące jaśniejsze miejsca na sierści wokół oczu i warg oraz znak "M" na czole są pozostałościami rysunku tabby, podobnie jak czarna kreska na powiekach wokół oczu i obrzeżenie czerwonego lusterka nosa oraz pręga grzbietowa. Wszystkie abisyńczyki mają na tylnej stronie małżowiny usznej "odcisk kciuka", a w kącie oczu smużkę, która nadaje twarzy wyraz pewnej dzikości.
Gen agouti i typ rasy sprawiają, że abisyńczyki wyglądają jak małe pumy, a ich niespożyta energia dorównuje energii dzikich kotów. Ich zdrowie i krzepkość należą do najcenniejszych właściwości, jednak są obarczone pewną chorobą dziedziczną, która jest skutkiem intensywnej hodowli. Choroba ta, zwana postępowym zanikiem (atrofią) siatkówki, występuje w dość wielu hodowlach, a wykryć ją można tylko specjalistycznymi badaniami weterynaryjnymi. Dotknięte nią koty po kilku latach ślepną, lecz już dużo wcześniej zwraca uwagę zmętnienie rogówki. Koty z tą chorobą należy natychmiast wyeliminować z hodowli, gdyż tylko w ten sposób można przeszkodzić dalszemu rozprzestrzenianiu się tej wady genetycznej. Przed kupnem młodego abisyńczyka w każdym razie należy żądać świadectwa, że rodzice nie są nią obarczeni.
Skala barw futra abisyńczyków w ostatnich latach ogromnie się rozszerzyła, w wyniku czego powstało wiele nowych atrakcyjnych odmian. Bezspornie jednak nadal najpopularniejsze są odmiany o dzikim ubarwieniu.
Klasyczne abisyńczyki mają zwykle dzikie umaszczenie. Ich futro ma ciepły kolor brązowy z czarnymi prążkami na każdym włosie. Nasada szyi, wewnętrzna strona kończyn i brzuch są barwy od ciemnopomarańczowej do morelowej. Kolor podszycia musi być zharmonizowany z resztą futra. Szare podszycie jest niepożądane i często pojawia się przejściowo w okresie zmiany włosów. Pręga grzbietowa musi być intensywnie zabarwiona. Spód tylnych łap (stóp) i koniec ogona oraz opuszki łap są czarne. Intensywnie czerwone lusterko nosa jest czarno obrzeżone.

Amerykański Bobtail krótkowłosy

Został uznany jako nowa rasa przez The International Cat Association (TICA). Amerykański Bobtail w Europie nie jest znany, ale został zgłoszony do rejestracji w FIFe jako dwie odrębne rasy - krótko (ABS non) i półdługowłosa (ABL non).
Rasa ta powstała w Stanach Zjednoczonych zgodnie z modą na tworzenie nowych ras kotów podobnych do dziko żyjących. Amerykański bobtail jest kotem muskularnym o małym do średniego korpusie i krótkim, tępo zakończonym ogonie którego długość powinna wynosić od 2 do 4 cali długości, ale dopuszcza się także koty z ogonkami dłuższymi do 6 cali. Ta rasa małego "dzikiego" kota jest spokojna i przyjazna człowiekowi.
Dorosłe samce amerykańskiego bobtaila osiągają wagę od 6 do 10 kilogramów, co może sugerować, że do wyhodowania tej rasy użyto dzikiego, o średniej wielkości ciała, kota rasy bobcat. Kotki, równie muskularne i mocne są trochę mniejsze. Wyhodowano także półdługowłosą odmianę nazywaną American Bobtail Longhair

Amerykański Bobtail długowłosy


Amerykański Bobtail został uznany jako nowa rasa przez The International Cat Association (TICA). Amerykański Bobtail w Europie nie jest znany, ale został zgłoszony do rejestracji w FIFe jako dwie odrębne rasy - krótko (ABS non) i półdługowłosa (ABL non).
Rasa ta powstała w Stanach Zjednoczonych zgodnie z modą na tworzenie nowych ras kotów podobnych do dziko żyjących. Amerykański bobtail jest kotem muskularnym o małym do średniego korpusie i krótkim, tępo zakończonym ogonie którego długość powinna wynosić od 2 do 4 cali długości, ale dopuszcza się także koty z ogonkami dłuższymi do 6 cali. Ta rasa małego "dzikiego" kota jest spokojna i przyjazna człowiekowi.
Dorosłe samce amerykańskiego bobtaila osiągają wagę od 6 do 10 kilogramów, co może sugerować, że do wyhodowania tej rasy użyto dzikiego, o średniej wielkości ciała, kota rasy bobcat. Kotki, równie muskularne i mocne są trochę mniejsze. Wyhodowano także półdługowłosą odmianę nazywaną American Bobtail Longhair

Amerykański Curl krótkowłosy


Nazwa tej rasy pochodzi od kształtu uszu, które są tak mocno wywinięte do tyłu, że widać ich wnętrze. Rasa ta uznana została w Ameryce w 1981 roku a powstała prawie równocześnie w dwóch hodowlach kalifornijskich.
Curl Długowłosy ujawnił się jako pierwszy, u długowłosej kotki, której uszy po kilku dniach od urodzenia zaczęły się mocno wyginać do tyłu. Cechę tę odziedziczyło jej potomstwo.
Curl Krótkowłosy powstał ze skrzyżowania Curla Długowłosego z kotem krótkowłosym. U kociąt uszy zaczynają się zawijać już od piątego -siódmego dnia po urodzeniu i proces ten trwa kilka miesięcy. Im wywinięcie uszu jest silniejsze, tym kot jest cenniejszy.

Amerykański Curl długowłosy


Nazwa tej rasy pochodzi od kształtu uszu, które są tak mocno wywinięte do tyłu, że widać ich wnętrze. Rasa ta uznana została w Ameryce w 1981 roku a powstała prawie równocześnie w dwóch hodowlach kalifornijskich.
Curl Długowłosy ujawnił się jako pierwszy, u długowłosej kotki, której uszy po kilku dniach od urodzenia zaczęły się mocno wyginać do tyłu. Cechę tę odziedziczyło jej potomstwo.
U kociąt uszy zaczynają się zawijać już od piątego -siódmego dnia po urodzeniu i proces ten trwa kilka miesięcy. Im wywinięcie uszu jest silniejsze, tym kot jest cenniejszy.

Amerykański krótkowłosy


To Europejski imigrant jest znakomitym Amerykańskim duplikatem kota Europejskiego. Imigranci przybywający do Stanów Zjednoczonych z kotkami selekcjonowali kociaki tak aż ten przystosował się dobrze do szorstkiego klimatu północnego. Rasa ta jest wynikiem selekcyjnie rodzących Kotów europejskich* 1904, *C.F.A*. Zarejestrowany pierwszy w roku 1904 w C.F.A AMERICAN SHORTHAIR brązowy dymny kocur był uznany tylko w stanach jako rasa wewnętrzna do roku 1960 oficjalnie uznano rasę w 1966 .Jest rasą bardzo rzadką w europie ale bardzo popularną w Japoni i w Stanach Zjednoczonych.

Amerykański szorstkowłosy


Unikalny wygląd tej rasie kotów nadaje kędzierzawe futro wyglądające jakby odstawało pionowo od ciała, przypominające futro psów rasy terier. Okrywa włosowa kotów szorstkowłosych jest sztywna i oścista a włosy są pokarbowane i odgięte na końcu. Dotyczy to również wąsów . Futro, w dotyku, przypomina owczą wełnę. Kocięta po urodzeniu mają sierść poskręcaną ale przylegająca i dopiero po kilku miesiącach osiąga wygląd typowy dla rasy.
Do wyhodowania kotów szorstkowłosych użyto amerykańskich kotów krótkowłosych i poza inną strukturą futra niczym się od nich nie różnią, z tym, że koty szorstkowłose są trochę mniejsze. Inne źródła podają, że kot szorstkowłosy pojawił się jako samoistna mutacja w miocie kotki amerykańskiej krótkowłosej w miejscowości Wernon w 1966 roku. Był to kocurek, którego właściciel skrzyżował z kotką z tego samego miotu, która urodziła kolejne koty szorstkowłose. Jako wadę u tej rasy wylicza się: skrzywienie nosa, deformacje ogona, za długie futro i zbyt miękkie. Generalnie jednak wzorzec tej rasy odpowiada wzorcowi kota amerykańskiego krótkowłosego.

Amerykański ryś


Na początku lat 80. powstała w Stanach Zjednoczonych, w ramach genetycznego programu hodowlanego, nowa rasa przypominająca europejskiego lub północnoamerykańskiego rysia z kikutowatym ogonem. Ze względu na podobieństwo przedstawicieli tej rasy nazwano amerykańskim rysiem (American lynx). Istnieje też legenda, która przypisuje pochodzenie tej rasy od kotki domowej, która się skojarzyła z jakimś wałęsającym się rysiem. Znakomici hodowcy amerykańscy, tacy jak Joe Childers z Karoliny Północnej i Robert Mock z Seatle, byli tak zachwyceni pomysłem wyhodowania rasy kota podobnego do rysia, że założyli towarzystwo pod nazwą American Lynx Corporation i opracowali naukowy program hodowlany oparty na kojarzeniach niekrewniaczych. Profesjonalny sposób postępowania świadczy, że myślano również o przyszłej sprzedaży tych kotów.
Aby otrzymać fenotyp kota podobnego do rysia, trzeba było mu dodać najważniejsze właściwości tego łowcy z pędzelkami na uszach i kikutowatym ogonem. Za najwłaściwsze uznano posłużenie się rasami, które cechy te mają w genotypie. Pędzelki na uszach można było wprowadzić przez krzyżowanie z norweskimi kotami leśnymi lub kotami maine coon. Fakt, że przy tej okazji wprowadzono wraz z pożądanymi cechami także skłonność do występowania długich włosów, nie stanowił problemu, gdyż oprócz krótkowłosego rysia stworzono również pół długowłosego. Najprawdopodobniej użyte w programie hodowlanym koty maine coon (całkowitej pewności nie ma, ponieważ księgi hodowlane z premedytacją były prowadzone niezbyt dokładnie) wniosły do nowej rasy umaszczenie tabby.
Oprócz kotów maine coon swój udział w powstaniu amerykańskiego rysia musiały mieć także koty japońskie bobtail, gdyż inaczej trudno byłoby wyjaśnić obecność kikutowatego ogona. Po przykrych doświadczeniach z manksami tylko one pozostały z ras wykazujących anomalie dotyczące kośćca, a to dlatego, że tylko one przekazują dokładnie swoje cechy potomstwu.
W celu polepszenia kondycji zdrowotnej i utrwalenia pożądanych dziedziczonych cech wprowadzono do programu także kilka amerykańskich kotów krótkowłosych, które wywarły największy wpływ na budowę ciała nowej rasy. W pierwszych pokoleniach znajdowały się koty z normalnymi ogonami i bez pożądanych pędzelków na uszach. Jeszcze dzisiaj mioty amerykańskich rysiów nie są wyrównane pod względem fenotypu i konieczna jest dalsza konsekwentna selekcja. Amerykański ryś jest dużym i silnym kotem, większym od kotów domowych, co odziedziczył po dużych kotach maine coon. Jest muskularny i masywny o prostokątnym kształcie ciała, z czego jest podobny do japońskiego bobtaila. Krótki ogon nie może sięgać poza kolano tylnych kończyn i musi być niewrażliwy na ból. Głowa, od średniej wielkości do dużej, powinna być w kształcie wyraźnie klinowata. Szeroka, prawie kwadratowa mordka i wysoko umieszczone wydatne policzki, a ponadto silny podbródek i średniej długości, szeroki nos oraz zagłębienia przy poduszeczkach z wąsami potęgują jeszcze wrażenie dzikości osobnika.
Uszy duże i u nasady szerokie powinny być też szeroko rozstawione. Pędzelki na uszach decydują o wystawowej jakości kota; na tylnej stronie małżowiny uszne mają "odcisk kciuka". Kończyny są długie i muskularne, przy czym tylne powinny być dłuższe od przednich, wsparte na dużych, okrągłych łapach.
Za idealną odmianę uznano krótkowłosą, ponieważ na krótkim futrze lepiej widać pręgowany lub cętkowany rysunek, jednak również amerykański ryś z dłuższym futrem jest uwzględniony we wzorcu rasy.
Dwa wzory rysunku futra są dozwolone, mianowicie lamparci i tawny, we wszystkich odmianach tabby aż do srebrzystej. Oba wzory są znane u orientalnych kotów krótkowłosych, lamparci jest odpowiednikiem cętkowanego tabby, tawny ma klasyczne oznaki tabby z prążkami na włosach. Oznaki te muszą się wyraźnie odcinać od jaśniejszego podszycia, tak samo jak intensywniejsze i nieregularne cętki rysia ze wzorem lamparcim. Czy przyjmie się w Europie ta rasa, której niewiele okazów sprowadzono, pokaże czas.

Angora


Angora jest typową "produkcją" hodowców z Wielkiej Brytanii, którzy skupieni są w ponad setce organizacjach hodowlanych podlegających jednej brytyjskiej federacji The Governing Council of the Cat Fancy (GCCF).
Angora Cat jest długowłosą wersją kota Orientalnego, podobnie jak kot Balijski jest długowłosą odmianą Syjama. Różnice są takie, że standard dla kotów Angora, w przeciwieństwie do kotów Balijskich, przewiduje wiele kolorów futerka tak samo jak w przypadku kotów Orientalnych, które wystepują w większej ilości odmian barwnych w stosunku do pierwowzoru - kota Syjamskiego.
Koty odpowiadające wzorcowi Angory w Stanach Zjednoczonych znane są jako Orientalne Długowłose (Oriental Longhair), przez FIFe podobne koty uznawane są pod nazwą Jawajskich (Javanese) a wiele innych, niezależnych federacji hodowlanych podobne koty nazywa Mandarynami (Mandarin).
Ponad 100 lat temu Angorami nazywano w Ameryce koty Perskie, w Wielkiej Brytanii wydzielono odrębną rasę z zachowaniem tej samej nazwy, ale obejmującą, prócz Persów, wiele innych ras kotów długowłosych i półdługowłosych.
W latach 1960-70 prowadzono w Wielkiej Brytanii program hodowlany z użyciem dzikich kotów Abisyńskich i Syjamów, którego efektem było wyhodowanie pierwszych kotów nowej rasy nazwanej Oriental Cinnamon. Pierwsze koty półdługowłose, nazwane początkowo Długowłosymi Hawańskimi (Longhaired Havana) urodziły się dopiero w 1973 roku.
Szerszej publiczności zaprezentowano je dopiero w 1978 roku, kiedy cechy rasy utrwaliły się i były w pełni przekazywane potomstwu. Była to oficjalna premiera nowej rasy nazwanej Angora i bedącej pierwszą rasą w grupie "Orientalny Długowłosy" (Oriental Longhairs). Tym samym Brytyjczycy ponownie zmienili znaczenie terminu Angora, tym razem używając go tylko do jednej rasy. Dzisiaj Angory hoduje wielu Brytyjczyków i krzyżując je, dla utrwalenia cech wzorca, z kotami Balijskimi, wytworzyli dużą ilość nowych odmian kolorystycznych.

Australijski mist


Australia jest kontynentem pozbawionym swoich naturalnych kotów. Wszystkie koty, które znalazły się na tym kontynencie, przybyły tam wraz z kolonizatorami z Europy i Azji. Australijczycy, przejawiający tendencje do skracania przydługich nazw, swojego Australijskiego Mista przemianowali na OzMist - zawsze to krócej i bardziej tajemniczo...
Rasę tą wyhodowała mieszkanka Sydney, Dr Truda Straede w 1976 roku. Na początku lat 80. zarejestrowała rasę w Royal Agricultural Society Cat Control w Nowej Południowej Walii i w roku 1986 koty Australian Mist uzyskały możliwość uczestnictwa w wystawach i zdobywania tytułów. Pierwszy tytuł czempiona uzyskała kotka Nintu Dardanos w 1988 roku. W roku 1989 koty Australian Mist umieszczono w publikacji opisującej największe osiągnięcia Australii.
Genetycznie australijskie koty spokrewnione są z kotami Burmańskimi (50%), Abisyńskimi (25%) i krótkowłosymi kotami domowymi (25%). Po kotach burmańskich Misty odziedziczyły wielkość, budowę i temperament. Koty abisyńskie przekazały drobne plamki na futerku a nierasowe koty domowe żywotność i przywiązanie do człowieka.
Australian Mist jest więc kotem o umiarkowanej wielkości, okrągłej główce z dużymi uszami i oczami. Futerko Mista jest krótkie i sprężyste. Ogon dosyć gruby, mięsisty. Dopuszcza się wszystkie odmiany barwne, ale najczęściej spotykane kolory futerka to: ciemnobrązowy, czekoladowy, niebieski, lilowy, złocisty. Oczy duże i ekspresywne są we wszystkich odcieniach koloru zielonego. Niepożądane dla tej rasy są wszelkie ekstremalne odchylenia w budowie. Są to zgodne koty lubiące żyć w małych grupkach zawierających także kastraty młodzież i koty innych ras. Australijskie kotki są wspaniałymi i opiekuńczymi matkami.
Wadami dyskwalifikującymi dla tej rasy są oczy złote, pomarańczowe i bursztynowe, białe końcówki łap oraz delikatna budowa kości. Koty niebieskookie, choć dopuszczane do wystaw, są oceniane niżej.
Rozłam wśród hodowców tej ulubionej w Australii rasy nastąpił w lipcu 1998 roku, kiedy to zdziwionym miłośnikom kotów zaprezentowano Misty mające na futerku, zamiast małych plamek, podłużne pasy układające się w marmurkowaty wzór. Od tej pory tradycyjne australijskie Misty nazywane są Spotted Mist a nową, marmurkowatą odmianę nazwano Marbled Mist. Aktualnie czynione są starania o uznanie obu odmian za odrębne rasy. Oba koty zawdzięczają swój niepowtarzalny wzór na futerku działaniu podwójnemu recesywnemu genowi.
Te popularne i lubiane w Australii koty są jeszcze mało znane i nie są szerzej rozpowszechnione poza Australią. Warto także dodać, iż mało jest prawdopodobne, by na tym kontynencie wyhodowano w przyszłości jeszcze jakąś inną rasę. Problem polega na tym, że przywóz jakiegokolwiek kota do Australii związany jest z półroczną kwarantanną zwierzęcia w wyspecjalizowanej klinice, a koszt kwarantanny wynosi nawet do 9000 (dziewęć tysięcy) Dolarów i zależy od kraju, z jakiego sprowadzono kota.

Azjatycki krótkowłosy


Kot azjatycki krótkowłosy jest jedną z odmian wchodzących w skład tak zwanej Grupy Azjatyckiej (Asian Group) obejmującej koty typu burmańskiego, ale o różnym umaszczeniu i typie sylwetki. W grupie tej znajdują się także takie rasy jak Burmilla and Bombajska. Koty azjatyckie krótkowłose wywodzą się z Wielkiej Brytanii. Amerykańskie federacje hodowców mają swoje koty "azjatyckie" i stosują dla nich odrębne wzorce.
Kot azjatycki półdługowłosy jest w zasadzie podobny do swego krótkowłosego kuzyna, ale posiada wyraźnie dłuższą okrywę włosową. Te półdługowłose koty nazywane są także Tiffanie, co może wprowadzać w błąd, gdyż w Ameryce istnieje zupełnie odmienna rasa o podobnej nazwie - Tiffany. Kot azjatycki półdługowłosy także wywodzi się z Wielkiej Brytanii i nie jest uznawany w USA.

Azjatycki krótkowłosy


Kot azjatycki krótkowłosy jest jedną z odmian wchodzących w skład tak zwanej Grupy Azjatyckiej (Asian Group) obejmującej koty typu burmańskiego, ale o różnym umaszczeniu i typie sylwetki. W grupie tej znajdują się także takie rasy jak Burmilla and Bombajska. Koty azjatyckie krótkowłose wywodzą się z Wielkiej Brytanii. Amerykańskie federacje hodowców mają swoje koty "azjatyckie" i stosują dla nich odrębne wzorce.
Kot azjatycki półdługowłosy jest w zasadzie podobny do swego krótkowłosego kuzyna, ale posiada wyraźnie dłuższą okrywę włosową. Te półdługowłose koty nazywane są także Tiffanie, co może wprowadzać w błąd, gdyż w Ameryce istnieje zupełnie odmienna rasa o podobnej nazwie - Tiffany. Kot azjatycki półdługowłosy także wywodzi się z Wielkiej Brytanii i nie jest uznawany w USA.

Aazjatycki długowłosy


Kot azjatycki długowłosy jest jedną z odmian wchodzących w skład tak zwanej Grupy Azjatyckiej (Asian Group) obejmującej koty typu burmańskiego, ale o różnym umaszczeniu i typie sylwetki. W grupie tej znajdują się także takie rasy jak Burmilla and Bombajska. Koty azjackie długowłose wywodzą się z Wielkiej Brytanii. Amerykańskie federacje hodowców mają swoje koty "azjatyckie" i stosują dla nich odrębne wzorce.
Kot azjatycki długowłosy jest w zasadzie podobny do swego krótkowłosego kuzyna, ale posiada wyraźnie dłuższą okrywę włosową. Te długowłose koty nazywane są także Tiffanie, co może wprowadzać w błąd, gdyż w Ameryce istnieje zupełnie odmienna rasa o podobnej nazwie - Tiffany. Kot azjatycki długowłosy także wywodzi się z Wielkiej Brytanii i nie jest uznawany w USA.