animalia

Balijski


Przez długi czas nic się nie mówiło o tej atrakcyjnej rasie kotów, które dzięki żywemu usposobieniu, przywiązaniu do właściciela i zamiłowaniu do zabaw idealnie nadają się do współżycia z ludźmi. Już przed drugą wojną światową trafiały się w miotach kotów syjamskich hodowanych w Ameryce kocięta z dłuższym, jedwabistym futrem. Hodowcy niechętnie godzili się z tym faktem, bo mógł on podważać czystość rasy "błękitnokrwistych" syjamów. Do dzisiaj nie wyjaśniono, skąd się wziął w hodowli gen odpowiedzialny za długie włosy, skoro zatajono istnienie takich osobników w obawie, że hodowle mogłyby mieć trudności z rejestracją.
Jedni hodowcy uważają, że długie włosy mogły powstać wskutek mutacji, inni doszukują się pochodzenia tej cechy w eksperymentach hodowlanych z udziałem kotów perskich, z których wyłoniły się koty perskie z oznakami. Kiedy już się zdecydowano w latach 50. na systematyczną hodowlę tych kotów, to w krótkim czasie doceniono ogromne zalety tej długowłosej odmiany kota syjamskiego i po jej oficjalnym uznaniu we wczesnych latach 70. nadano rasie dźwięczną nazwę pochodzącą od wyspy Bali.
Koty balijskie mają wszystkie zasadnicze cechy takie same jak ich bezpośredni krewniacy - koty syjamskie. Są niezwykle zwinne w ruchu i pełne temperamentu. Ich "rozmowność" jest niezrównana. Kot balijski w ferworze zabawy głośno manifestuje swoją radość. Towarzyskie koty balijskie, skazane na bliski kontakt z ludźmi, potrzebują codziennej porcji głaskania i uwielbiają, gdy się do nich przemawia i domagają się pieszczot.
Ich budowa ciała jest taka sama jak u kotów syjamskich: są średniej wielkości, zgrabne, ciało mają długie i wytworne w ruchu. Raczej delikatna budowa kości i silne umięśnienie zapewniają im dużą sprawność ruchową. Walcowaty tułów nigdy nie może być ani zbyt szeroki, ani ociężały, a długie i wysmukłe kończyny takie wrażenie jeszcze potęgują. Tylne kończyny są nieco dłuższe od przednich, a łapy zgrabne, małe i owalne.
Głowa kotów balijskich jest średniej wielkości, pociągła, klinowata, przy czym "klin" biegnie w prostej i nieprzerwanej linii od czubka nosa do końców dużych, wysoko osadzonych i często szeroko otwartych małżowin usznych. Zagłębienie nad poduszeczkami z wąsami, zwane "pinchem", jest równie niepożądane jak zbyt szeroka mordka.
Płaska z przodu czaszka musi w profilu tworzyć jedną linię z prostym nosem. Długa i wysmukła szyja podkreśla delikatność głowy i reszty ciała, z którymi harmonizuje długi i cienki ogon. Jest on ostro zakończony i pierzasty, ponieważ jest pokryty długimi, jedwabistymi włosami. Futro kotów balijskich jest delikatne i jedwabiste, jednak nie tak gęste jak u innych ras półdługowłosych. Na barkach, szyi i grzbiecie jest raczej krótkie, na bokach i brzuchu dłuższe.
Z powodu braku podszycia futro podczas ruchu zwierzęcia jest falujące, dzięki czemu koty te mają gładką sierść i zawsze wyglądają wytwornie, jak uczesane. Ledwie zaznaczony kołnierz na szyi kotów balijskich, zwłaszcza młodych, sprawia, że są często mylone ze syjamskimi. Fascynujące są pełne wyrazu niebieskie oczy w kształcie migdałów, o typowym orientalnym wyglądzie, który jest wynikiem skośnego ich ustawienia. Osobniki o niewłaściwej barwie oczu lub nadmiernie ukośnym ich ustawieniu (zezowatości) nie nadają się do hodowli.
Odmiany barwne są identyczne jak u kotów syjamskich. Koty balijskie hoduje się we wszystkich uznanych odmianach barwnych syjamów, od kotów z ciemnobrązowymi oznakami poprzez koty z rudymi oznakami do kotów z oznakami tabby. W hodowli sprawdzoną metodą ulepszania typu (budowy głowy i reszty ciała) okazało się krzyżowanie od czasu do czasu ze syjamami, które wniosły te cechy do rasy balijskiej. Pochodzące z takich krzyżówek krótkowłose syjamy mają dziedziczne skłonności do długich włosów i są określane jako odmiana syjamów. Dla hodowli kotów balijskich mają one nieocenioną wartość.

Bengalski


Na początku lat 60. amerykańska biolog Jean Mill rozpoczęła krzyżowanie kotów domowych z dzikimi kotami bengalskimi z zamiarem uzyskania kota podobnego do lamparta o właściwościach kota domowego. Stosując jednorazowe krzyżowania z amerykańskimi kotami krótkowłosymi abisyńskimi, a przede wszystkim egipskim mau, uzyskała na początku lat 80. pierwsze godne uwagi wyniki. Typowy lamparci wzór na futrze nie był przy tym największym problemem hodowlanym. Potomstwo pierwszego jak również drugiego pokolenia (F1 i F2) odziedziczyło po swoim bengalskim ojcu (Felis bengalensis) tyle cech charakteru kota dzikiego, że nie można go było oddać w ręce niedoświadczonych hodowców. Dopiero w trzecim i czwartym pokoleniu zwierzęta straciły trochę ze swej płochliwości i agresywności w stosunku do ludzi i nadawały się do hodowli. Krytycy nowej rasy, która jeszcze nie jest uznana przez wszystkie organizacje hodowców, stanowczo kwestionują pochodzenie kota bengalskiego od dzikiego Felis bengalensis, utrzymując, że został on przez uwydatnianie pewnych cech "zrobiony na dzikiego". Jean Mill także otwarcie przyznaje, że kocury pokoleń F1 i F2 były bezpłodne. Tylko dzięki samicom można było początkowo zapewnić trwałość przekazywania cech rasy, jednak krytycy energicznie to podważają. Niczego to jednak nie zmienia w urodzie i elegancji ruchu przedstawicieli tej rasy; koty tej rasy są bardzo drogie.
Kot bengalski - w Europie nazywany leopardetą - jest kotem typu orientalnego o wydłużonym ciele i sprężystej sylwetce. Pod względem budowy ciała przypomina jeszcze swoich dzikich przodków, jest duży i krzepki, co jednak nie znaczy, że musi robić wrażenie masywnego lub ociężałego, a przy tym powinien mieć dobrze rozwinięte mięśnie. Żylaste, długie kończyny z okrągławymi łapami są bardzo sprawne i świadczą o dużej zdolności do wykonywania skoków. Tylne kończyny są nieco dłuższe niż przednie, co sprzyja ruchliwości i elegancji ruchów. Kształt głowy prawie już nie przypomina głowy dzikich przodków bengalskich, która była u nich skrajnie wąska i wysmukła. Głowa kota bengalskiego jest bardziej podobna do głowy kotów abisyńskich z domieszką cech kotów domowych; duże i wysoko osadzone uszy dobrze harmonizują z tym fenotypem.
Kot bengalski ma futro ściśle przylegające do ciała, gęste i jedwabiste, z małą ilością podszycia. Futro młodych kotów do czasu uzyskania przez nie futra osobników dorosłych może wyglądać nieco bardziej pluszowato. Urzekający jest rysunek okrywy włosowej kotów tej rasy. Niezależnie od koloru zasadniczego futra na całym ciele znajdują się nieregularnie rozmieszczone plamki mniej więcej jednakowej wielkości i kształtu, zawsze ułożone poziomo i o kształcie łańcuchów. Na kończynach również są cętki, które w dolnej części tylnych kończyn i na przednich kończynach przechodzą w prążki.
Paski na policzkach i szyi oraz charakterystyczne "M" na czole dopełniają rysunku futra dzikiego zwierzęcia. Wzdłuż kręgosłupa biegnie ciemna pręga, a obok niej dwie równoległe linie tej samej barwy. Na ogonie jest kilka wyraźnych pierścieni w kolorze oznak, a na tylnej stronie uszu nie może zabraknąć "odcisku kciuka". Białe plamy mogą występować na podbródku i piersi, brzuchu i wewnętrznej stronie kończyn oraz poduszeczka z wąsami. Oczy, nos i wargi są czarno obrzeżone. U kotów cętkowanych tabby wzór rysunku futra może być we wszystkich kolorach.

Birmański


W środkach przekazu rasa ta ciągle jeszcze funkcjonuje jako "święta", chociaż jej pochodzenie jest raczej świeckie, ponieważ uzyskano ją w ramach francuskiego programu hodowlanego z krzyżówek europejskich kotów krótkowłosych, syjamów i persów. Legenda wokół tego rzekomo świątynnego kota miała jedynie ułatwić w pierwszych latach jego sprzedaż. Legenda okazała się jednak bardzo trwała i zanosi się na długi jeszcze jej żywot. Rasę tę zaplanowano ściśle według zasad nauki o dziedziczeniu, w rezultacie czego istniało w Europie niewiele jej linii hodowlanych, które w wielu wypadkach były ze sobą spokrewnione. Aby zachować czystość rasy, przez długi czas rezygnowano z programów jej krzyżowania z innymi rasami, co doprowadziło do tego, że coraz częściej występowały poważne problemy ze wzmożoną podatnością na choroby, karłowaceniem i zmniejszaniem się liczby młodych w miocie. Wkrótce stały się kotami wyłącznie "salonowymi".
Zagrożenie dla hodowli pierwsi stwierdzili Anglicy i Holendrzy. Wprowadzili do swoich linii kotów birmańskich drogą kzzyżowania przede wszystkim domieszkę persów z kolorowymi oznakami. Potomstwo było dorodniejsze i silniejsze, a jako produkt uboczny bardzo wzbogaciło - do tego czasu dosyć ubogą - różnorodność barw kotów birmańskich o kilka interesujących odmian. Poza tym w powstaniu nowych odmian barmych uczestniczyły także persy srebrzyste tabby z Anglii i europejskie kocury krótkowłose z rudymi pręgami ze Szwecji. Dzisiejszy kot birmański jest - zgodnie z pierwotnym wzorem - muskularnym, silnym, półdługowłosym kotem o jedwabistym futrze z białymi oznakami na końcu łap.
Głowa kota birmańskiego ma kształt trójkąta równoramiennego z zaokrąglonymi kątami, przy czym powinna być nieco dłuższa niż szersza. Idealny stosunek jest jak 5:4. Lekko wypukłe czoło staje się przed uszami płaskie, policzki są zaokrąglone, podbródek zaś wyraźnie zaznaczony. Średniej długości i równomiernie szeroki nos jest u nasady nieco wklęsły, lecz zagłębienie to nie może mieć charakteru "stopu".
Zaokrąglone na wierzchołkach małżowiny uszne są nieco dłuższe niż szersze i u nasady rozwarte. Nie mogą być osadzone zbyt nisko. Wyraz oczu, które są prawie okrągłe, szeroko otwarte i promieniują czystym, ciemnoniebieskim kolorem, wywiera silne wrażenie. "Orientalne spojrzenie" lub nawet lekki zez są poważnymi wadami, których jednak prawie się już nie spotyka u dzisiejszych rodów hodowlanych. Puszysty ogon nie powinien być zbyt długi. Ogon idealnej długości zgięty ku przodowi nie powinien sięgać poza łopatkę. Stosowne do tego futro jest półdługie lub długie, przy czym na piersi i brzuchu jest dłuższe niż na grzbiecie. Miękkich włosów podszycia jest niewiele, tak że silniejsze i jedwabiste włosy okrywowe mogą wyglądać powiewnie. Dobre futro kota birmańskiego ani śćisle nie przylega do ciała, ani wyraźnie od niego nie odstaje. Każdy kot birmański musi mieć na szyi kołnierz i "portki" na tylnych kończynach. Hodowcy kotów birmańskich mają pewne kłopoty z oznakami, które muszą być utrzymane w ściśle ustalonych wzajemnych proporcjach. Oznaki na głowie, uszach, kończynach i ogonie muszą być tego samego koloru i nie mogą mieć plam ani cieni. Wszystkie włosy powinny być całkowicie zabarwione na kolor oznak swojej odmiany i nie mogą mieć plam ani cieni. Również obramowanie oczu i warg musi być utrzymane w jednolitym kolorze stosownym do koloru oznak. Oznaki są cechami rozpoznawczymi kotów birmańskich. Oznaki na przednich kończyńach nazywane są "rękawiczkami", na tylnych - "butami" i "ostrogami". Rękawiczki muszą być symetrycznie rozmieszczone na obu łapach, przy czym biały kolor powinien się kończyć w prostej linii na stawach między kośćmi palców a kośćmi śródręcza. Wady w postaci barwnych plam na białych częściach futra, niesymetrycznego rozmieszczenia koloru białego lub występowanie białego na tylnej stronie kończyn uniemożliwiają uzyskanie wysokich ocen na wystawach. Obarczonych nimi kotów nie wykluczają jednak automatycznie z hodowli.
Białe buty na przedniej stronie tylnych kończyn muszą być symetryczne i sięgać co najmniej do stawów między kośćmi palców a kośćmi śródstopia. Na tylnej stronie tylnych kończyn biały kolor tworzy na podeszwie klinowaty pasek ostro zakończony tuż przed kością stępu. Te "ostrogi" także muszą być symetryczne. Ostrogi niesymetryczne lub tępo zakończone są uważane za duże wady. Kolor okrywy włosowej powinien być u wszystkich odmian barwnych jak najjaśniejszy, przy czym trzeba przyznać, że koty z oznakami niebieskimi, liliowymi i czekoladowymi, a także niedawno wyhodowane z oznakami rudymi, mają zdecydowanie jaśniejsze futro niż na przykład koty z tradycyjnymi oznakami ciemnobrązowymi. W wypadkach wątpliwych w każdej odmianie barwnej zawsze wyżej jest oceniany kot jaśniejszy. Lekkich cieniowań nigdy nie uda się całkowicie uniknąć w hodowli kotów z oznakami i można je zaakceptować tylko wtedy, gdy są równomiernie rozmieszczone. Kontrast tła w stosunku do oznak musi być wyraźny.

Bombajski krótkowłosy


Kot bombajski krótkowłosy jest jednobarwną, odmianą kota Burmańskiego o ciemnoczarnym futrze. Ta pełna wdzięku rasa, wyhodowana pod koniec lat 50. przez Amerykankę Nikki Horner z brązowego kota Burmańskiego i Amerykańskiego krótkowłosego, przyjęła się w Europie bardzo późno. Ponieważ jest mieszańcem dziedziczącym także cechy burmańskie, w miotach kota bombajskiego często trafiają się typowe koty burmańskie, które również nadają się do hodowli. Aby zapewnić kotom bombajskim cechy typu burmańskiego, wprowadza się od czasu do czasu do ich hodowli brązowe koty burmańskie. Ma to nieco zmniejszyć wpływ wpływ amerykańskich kotów krótkowłosych i sprawić, żeby koty bombajskie nie wyglądały zbyt masywnie. Starania o uznanie kotów bombajskich za odrębną rasę, co niektóre związki już robią, są nieuzasadnione z powodu dziedziczenia mieszanych cech. Celem powinno być zaliczenie wszystkich jednobarwnych kotów burmańskich do jednej kategorii, tak jak to zrobiono z orientalnymi kotami krótkowłosymi. Przy ocenie kota brana jest przede wszystkim jakość futra. Istnieją odmiany krótko i długowłose.

Bombajski długowłosy


Kot bombajski długowłosy jest jednobarwną, odmianą kota Burmańskiego o ciemnoczarnym futrze. Ta pełna wdzięku rasa, wyhodowana pod koniec lat 50. przez Amerykankę Nikki Horner z brązowego kota Burmańskiego i Amerykańskiego krótkowłosego, przyjęła się w Europie bardzo późno. Ponieważ jest mieszańcem dziedziczącym także cechy burmańskie, w miotach kota bombajskiego często trafiają się typowe koty burmańskie, które również nadają się do hodowli. Aby zapewnić kotom bombajskim cechy typu burmańskiego, wprowadza się od czasu do czasu do ich hodowli brązowe koty burmańskie. Ma to nieco zmniejszyć wpływ wpływ amerykańskich kotów krótkowłosych i sprawić, żeby koty bombajskie nie wyglądały zbyt masywnie. Starania o uznanie kotów bombajskich za odrębną rasę, co niektóre związki już robią, są nieuzasadnione z powodu dziedziczenia mieszanych cech. Celem powinno być zaliczenie wszystkich jednobarwnych kotów burmańskich do jednej kategorii, tak jak to zrobiono z orientalnymi kotami krótkowłosymi. Przy ocenie kota brana jest przede wszystkim jakość futra. Istnieją odmiany krótko i długowłose.

Brytyjskie ogranizacje nie wyodrębniają kota Bombajskiego jako osobnej rasy i zaliczają go do grupy kotów "Azjatyckich Krótkowłosych". Ponadto kot Bombajski pochodzący z brytyjskich hodowli, mimo takiej samej nazwy, ma inne pochodzenie i wygląd, gdyż powstał w Wielkiej Brytanii z krzyżowania kotów Burmańskich i Brytyjskich krótkowłosych.

Brazylijski krótkowłosy


Pomysłodawcą rasy kot Brazylijski Krótkowłosy był Paulo Ruschi, który od 1985 roku prowadził eksperymentalną hodowlę, której celem było przekształcenie ogólnie podobnych do siebie kotów ulicznych w jednolitą rasę, podobnie jak Anglicy stworzyli kota Brytyjskiego krótkowłosego a Amerykanie swoją rasę kota Amerykańskiego krótkowłosego. Podstawą rasy także i w tym przypadku były bezpańskie, zdziczałe koty żyjące w miastach Brazylii.
Ogółem wykorzystano w hodowli około 40 kotów, które wyłapano z ulic Rio de Janeiro, Ceara i Porto Alegre, dobierając egzemplarze według wcześniej ustalonych kryteriów. Efektem kilkuletnich zabiegów hodowlanych jest kot krótkowłosy, średniej wielkości z okrągłym pyszczkiem. Dopuszczalne są wszystkie odmiany kolorystyczne, ale kolor oczu musi harmonizować z kolorem futra. Kot brazylijski ma usposobienie aktywne i wesołe, lubi towarzystwo człowieka.
Rasę zarejestrowano w Brazilian Cat Federation, mającej swą siedzibę w Rio de Janeiro. Jest to pierwsza rasa z Brazylii, którą zaakceptowało część amerykańskich stowarzyszeń. W 1994 roku prezydent WCF, Annelise Hackmann specjalnie przyjechała do Brazylii obejrzeć nową rasę i w tym samym roku WCF podjęło decyzję o rejestracji jako regionalną odmianę kota Keltic Shorthair, czyli kota europejskiego.
Wzorzec dla tej odmiany oparto o wzorce dla kotów europejskich krótkowłosych, gdyż do nich są one bardzo podobne z powodu przybycia do Brazylii wraz z kolonizatorami.
Aktualnie czynione są starania o wyodrębnienia kotów brazylijskich jako osobnej rasy przez WCF i FIFe, gdyż różnią się one od Keltic Shorthair drobniejszą budową ciała i innym kształt głowy.

Brytyjski krótkowłosy


Na skutek zamieszania spowodowanego przez wojnę, pod koniec lat 40. ta najbardziej oryginalna rasa kotów w Wielkiej Brytanii, która jest ojczyzną ich hodowli, była prawie na wymarciu. Przed wojną bowiem rozpoczęto tam wśród kociąt urodzodzonch w miotach kota domowego selekcje osobników, ktore odpowiadały z góry ustalonemu ideałowi wzorca znanych już kotów kartuskich. Istniał zamiar włączenia tych ostatnich do programu hodowlanego wraz z persami, co miało na celu ustalenie cech rasy brytyjskiego kota krótkowłosego. Pod koniec lat 50. podjęto ten program na nowo, przy czym wprowadzono do niego więcej persów, przede wszystkim dlatego, aby uzyskać grube i gęste futro, jakie było już znane u francuskich kotów kartuskich (chartreux). Początkowo bardzo przestrzegano zasady, aby otrzymanego potomstwa nie wprowadzać do hodowli kotów kartuskich, gdyż mogłoby to wpłynąć niekorzystnie na gęste futro tej rasy. Dzisiaj nikt już nie dręczy się takimi skrupułami, ponieważ hodowla inaczej zabarwionych brytyjskich kotów krótko włosych osiągnęła już poziom hodowli kotów kartuskich (brytyjski kot krótkowłosy niebieski). Zamęt w nazewnictwie sprawia, że nowicjusz dalej nie może się rozeznać w rasach. Organizacje hodowców do dzisiaj nie zdołały ustalić jednolitej nomenklatury. Dla niektórych istnieje tylko jeden kot krótkowłosy typu europejskiego. Jest nim kot brytyjski krótkowłosy, włącznie z kartuskim. Inni rozróżniają nieco masywniejszy typ brytyjskiego kota krótkowłosego i smuklejszy typ europejskiego kota krótkowłosego. Jeszcze inni hodują koty kartuskie jako odrębną rasę według pierwotnego typu francuskiego.
Odróżnienie kota krótkowłosego europejskiego od brytyjskiego jest dość łatwe. Brytyjski jest kotem dużym, mocnym i muskularnym, o krępej, zwartej budowie ciała i silnej klatce piersiowej. Kończyny ma krótkie, solidne, z grubymi, okrągłymi łapami, ogon zaś krótki i gruby, na końcu zaokrąglony. Bardzo typowa dla rasy jest głowa kota brytyjskiego: okrągła i szeroka czaszka jest osadzona na silnej, krótkiej szyi. Krótki, szeroki i prosty nos tylko u nasady ma lekkie zagłębienie. Typowe dla persów zagłębienie u nasady nosa jest niepożądane, chociaż brytyjskie koty krótkowłose coraz częściej je mają na skutek nieprzemyślanego krzyżowania z egzotycznymi kotami krótkowłosymi. Uszy są krótkie, szerokie u nasady i szeroko otwarte, oczy zaś duże, okrągłe i szeroko rozstawione.
Futro brytyjskich kotów krótkowłosych jest ich drugą istotną cechą rozpoznawczą. Jest ono krótkie, gęste i nie przylega ściśle do ciała jak u innych ras, lecz jest pluszowate i odstaje z powodu obfitego podszycia. Włosy muszą być jednakowo zabarwione od końców do nasady, co nie dotyczy tylko odmian srebrzystych i tabby.

Brytyjski długowłosy


Brytyjczyki długowłose wywodzą się od Brytyjskich krótkowłosych .Rodzą się od czasu do czasu w miotach krótkowłosych, gdy gen długiego włosa niesie jednocześnie oboje rodziców. Podzochdzenie tego genu ? Aby odbudować zniszczoną populację brytyjczyków w okresie powojennym krzyżowano je z kotami innych ras, z (PRESAMI) i to właśnie persy są „odpowiedzialne” za gen długiego włosa. Próby uznania kota brytyjskiego długowłosego wciąż trwa, choć rasę tę stopniowo zaczyna uznawać coraz więcej kocich związków.W Polsce na wystawach WCF występuje w innej klasie wystawowej.

Burmilla


Burmilla jest "produktem" europejskiej hodowli
z Wielkiej Brytanii, powstałym z krzyżówek kotów burmańskich
i szynszylowych. Hodowla tych kotów kieruje się
na razie własnymi wzorcami, które dotąd nie zostały uznane przez duże
organizacje hodowców. W futrze tych kotów jest za dużo podszycia,
chociaż pod względem typu są już podobne do kotów burmańskich.

Burmański


Egzotyczny kot burmański, poza kotem syjamskim, jest w Europie najstarszym kotem o orientalnym wyglądzie. Hodowany od końca XIX wieku - przede wszystkim w Wielkiej Brytanii - stał się atrakcyjną rasą o szerokiej gamie odmian barwnych i przetrwał wiele kryzysów w swoim rozwoju. Wprawdzie, w porównaniu z Anglią, jego hodowla na kontynencie europejskim nadal jest liczebnie niewielka, jednak jakość odmian na tym nie ucierpiała.
Dzisiaj hodowla kotów burmańskich jest zdecydowanie najbardziej rozwinięta w Australii i Nowej Zelandii, skąd też pochodzą liczne nowe odmiany srebrzyste, a także w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstał nowy typ kota burmańskiego różniący się od europejskiego przede wszystkim kształtem głowy.
Kot burmański bardzo przywiązuje się do człowieka, niekiedy wykazuje żywiołowy temperament i nieokiełznane umiłowanie zabaw i ruchu. Zuchwale usiłuje zdobyć przyjaźń swoich właścicieli, jednak nie robi tego w sposób natrętny; lubi żyć w większych grupach. Koty burmańskie są bardzo towarzyskie i również - a nawet szczególnie - podczas snu szukają bliskiego kontaktu i mocno się do siebie przytulają. Głos mają przyjemny i oznajmiają nim swoje nastroje. Dominującą osobowością szybko wzbudzają respekt i mają skłonność do szybkiego podporządkowywania sobie osobników kotów innych ras.
Kotki burmańskie są nadzwyczaj troskliwymi matkami i czule się opiekują swoim zazwyczaj licznym potomstwem. Często w opiece nad młodymi uczestniczą także kocury.
Pod względem budowy ciała koty burmańskie nie mogą być podobne ani do syjamów, ani do europejskich czy brytyjskich kotów krótkowłosych. Powinny być średniej wielkości, przy proporcjonalnej, średniej długości tułowia. Kot ten jest krępy, powinien robić wrażenie muskularnego i silnego; cechy te podkreśla także mocno zbudowana klatka piersiowa. Grzbiet ma prosty, bez wzniesienia jego tylnej części. Eleganckie w ruchu kończyny są zakończone ładnymi, owalnymi łapami. Średniej długości ogon nie może być u nasady zbyt gruby i powinien być okrągło zakończony.
Głowa jest klinowata, lecz bez ostrych konturów, czoło lekko wypukłe i - przede wszystkim między szeroko rozstawionymi uszami średniej wielkości i lekko na wierzchołkach zaokrąglonymi dość szerokie. Także szeroka szczęka i silny podbródek dopełniają ten zaokrąglony klin. Nos ma u nasady wyraźne zagłębienie ("stop", poza tym jest jednak prosty.
Górna powieka tworzy zakrzywioną orientalną linię, natomiast dolna linia powiek jest zaokrąglona. Nadaje to charakterystyczny dla kotów burmańskich wygląd twarzy, zdominowany przez duże, wywierające wrażenie oczy barwy od złotożółtej do bursztynowej.
Futro kotów burmańskich jest delikatne i ściśle przylegające do skóry, prawie bez podszycia; ma delikatny połysk, który jest zarazem świadectwem zdrowia.
Kolor futra odróżnia koty burmańskie od wszystkich innych kotów z oznakami, gdyż dolna część ciała jest u nich zawsze trochę jaśniejsza od grzbietu i kończyn. Oznaki na twarzy i uszach są tylko trochę ciemniejsze od koloru futra, jednak nawet dla laików są łatwe do rozpoznania.
Od tego opisu wzorca europejskiego trzeba odróżnić koty burmańskie typu amerykańskiego, które stając się modne coraz bardziej przenikają także do linii europejskich. Zagłębienie u nasady nosa ("stop" jest u nich znacznie wyraźniejsze, sam nos znacznie krótszy, a mordka i podbródek nadmiernie uwydatnione. Koty burmańskie ze Stanów Zjednoczonych, powstałe z krzyżówek z kotami perskimi lub egzotycznymi kotami krótkawłosymi, wykazują także wady tych ras, takie jak przodozgryz, skrócenie przewodów łzowych, rozszczep podniebienia i częstsze obumieranie płodów. Europejscy i zamorscy hodowcy w Nowej Zelandii bronią się przed takim kierunkiem rozwoju hodowli.