animalia

Cejloński


Przez Włochy, które są krajem entuzjastów kotów, właśnie weszła na europejską kocią scenę nowa rasa rodem z dalekowschodniej Sri Lanki. Kot cejloński, nazwany tak od wyspy, która jest jego głównym obszarem pochodzenia, zachwyca miejscowych znawców kotów. Jest rzadko już na łonie natury występującym kotem o dzikim umaszczeniu. Odkryty przez dr Paolo Pallegattę w 1984 r. i oficjalnie sprowadzony do Włoch, z wielkim zapałem popierany przez krąg swoich entuzjastów, czeka na uznanie przez World Cat Federation (WCF). Zaangażowani hodowcy w kręgu miłośników, skupieni w związkach hodowców, mogą się już od dawna wykazać pięcioma pokoleniami kotów cejlońskich wiernie przekazujących swoje cechy. Zatem prowizoryczny wzorzec jest już ustalony, podobnie jak księga hodowlana, która bez jakichkolwiek luk dokumentuje rozwój rasy od momentu importu pierwszych okazów i umożliwia zapoznanie się z programami hodowlanymi.
Cejlończyk jest typowym kotem agouti, z włosami mającymi po kilka prążków, z typowymi dla tych odmian oznakami tabby na głowie, kończynach, szyi i ogonie. Dzikie umaszczenie futra oraz wyraz twarzy pozwalają domyślać się pokrewieństwa z abisyńczykami. Jak dalece uczestniczyły one, a być może także koty burmańskie, w powstaniu rasy - niezależnie od tego. czy nastąpiło to w wyniku świadomego działania, czyli mimo woli - trzeba będzie wyjaśnić najpóźniej po uznaniu rasy. Wydaje się, że przestudiowanie genotypów tej nowej rasy będzie dla specjalistów interesującym zadaniem.
Ciało kota cejlońskiego jest od małych do średnich rozmiarów i raczej krępe. Wypukła i szeroka pierś oraz silna muskulatura zwracają tak samo uwagę jak niemal delikatna budowa kości i cienkie kończyny, ledwie średniej długości. Łapy są zgrabne, od owalnych do okrągłych, ogon krótki, u nasady gruby, na końcu zaokrąglony. Głowa ma wydatne policzki i wydatne kości policzkowe. Uwydatnione poduszeczki z wąsami mają typowe zagłębienie i przez to podkreślają kanciasty kształt mordki. Nos jest dosyć krótki, z małym zagłębieniem u nasady, czoło i czaszka wyglądają na raczej płaskie. Lusterko nosa jest różowe, z obrzeżeniem koloru prążków na włosach.
Kot cejloński ma oczy duże, pełne wyrazu, robiące wrażenie rozmarzonych. Górna linia oczu jest lekko wygięta i przypomina oczy w kształcie migdałów występujące u kotów orientalnych. Linia dolnej powieki jest zaokrąglona. Dość szeroki rozstaw oczu nadaje typowy wyraz twarzy i bardzo przypomina spokrewnionego z nim singapurczyka. Kolor oczu waha sie od żółtego do zielonego. Uszy są dość duże, u nasady szerokie i wysoko osadzone. Nie powinny być zby szeroko rozstawione.
Futro jest delikatne, jedwabiste, krótkie, z małą ilością podszycia. Sciśle przylega do ciała, wygląda delikatnie i jedwabiście, na grzbiecie i bokach ma równomiernie rozmieszczone prążki na włosach, jak u dobrego kota agouti być powinno. Na brzuchu prążki na włosach są jaśniejsze, w związku z czym cały brzuch wygląda jaśniej, poza tym są na nim ciemne cętki. Pozostałości po umaszczeniu tabby występują w postaci "naszyjników" na piersi, typowego dla kotów z prążkami na włosach. znakiem "M" na czole i wyraźnych linii policzków. Kończyny i ogon mają wyraźne paski lub pierścienie. Brak tych oznak tabby wyklucza koty z hodowli, jednak ze względu na jeszcze niewielkie rozprzestrzenienie rasy słusznie dopuszcza się przy ocenie pewne ustępstwa.
Kolory zasadnicze kotów cejlońskich są mniej w więcej takie same jak kotów abisyńskich. Kolory prążków na włosach sa we wszystkich odcieniach czarnego, poprzez niebieski, rudy i kremowy: możliwe są także odpowiednie odmiany szylkretowe, które sporadycznie zostały już wyhodowane. Kolor zasadniczy futra waha się tutaj od intensywnego odcienia złocistego przez jaśniejsze barwy piaskowe aż do matowego beżu u odmiany niebieskiej.
Dla miłośników kotów tej rasy, które są dość delikatne i pełne elegancji. nie będzie miał większego znaczenia spodziewany spór specjalistów dotyczący tego, czy cejlończyki są oryginalnymi kotami głównego obszaru ich występowania, czy też zmodyfikowanymi potomkami innych ras, na przykład singapurczyków. Po początkowych trudnościach z pokoleniem importowanym singapurczyk stał się wiernym towarzyszem człowieka. Dla znawców zresztą od dawna jest obojętne, czy rasa powstała w ramach dobrze przemyślanego programu hodowlanego, czy być może wyhodowana równolegle z kotem singapurskim.
Kot cejloński bardzo miły i nadzwyczaj oddany towarzysz człowieka wzbogacił Europę o rasę, której przedstawiciele sprawdzili się także pod względem wychowu młodych. Bez ryzyka popełnienia pomyłki można jej wróżyć pewną przyszłość.

Chausie


Chausie jest hybrydą nierasowego kota domowego z dzikim kotem Jungle (Felis chaus) żyjącym w azjatyckiej dżungli. Jest to kot dwa razy większy od przeciętnego kota domowego. Hodowcy, drogą starannej selekcji, starają się utrzymać u tych kotów cechy występujące u dzikich pobratymców, to znaczy wielkość i silną

budowę, wyraźne pędzelki na uszach oraz czarne, złociste lub czarno-srebrzyste umaszczenie. Rasa, jak dotychczas, jest mało znana i rozpowszechniona.

Cherubim


Cherubim i Honeybear są odmianami kota rasy Ragdoll i od pierwowzoru różnią się tylko drobnymi szczegółami. Są to rasy eksperymentalne i przez większość dużych stowarzyszeń hodowców nie są jeszcze uznawane.
Anna Baker, która na początku lat 60. wyhodowała ragdolle zastrzegła nazwę rasy i wolno jej używać tylko dla kotów pochodzących z hodowli zarejestrowanych w International Ragdoll Cat Association (IRCA). Pozostali hodowcy, nie chcąc płacić za możliwość używania tej nazwy, zmuszeni zostali do nazwania swoich kotów inaczej (Ragamuffin).
Z powodu braku stosownych opisów trudno mi ustalić różnice między tymi rasami i Ragdollem.

Colorpoint krótkowłosy


Colorpointami nazywane są znane i uznane w Europie rasy kotów z oznaczeniami, którymi to rasami zainteresowali się hodowcy z USA i Kanady, wprowadzając do nich nowe kolory i wzory na futerku. Colorpoint krótkowłosy jest rasą bazującą na wzorcu kota Syjamskiego, ale różniącą się kolorami futra. Jako odrębne rasa kolorpointy uznane są przez amerykańską organizację Cat Fanciers' Association i kanadyjską Canadian Cat Association.
Hodowcy skupieni wokół tych stowarzyszeń wykreowali wiele odmian kolorystycznych m.in. pręgowany z oznaczeniami i kremowy z oznaczeniami.

Colorpoint długowłosy


Colorpointami nazywane są znane i uznane w Europie rasy kotów z oznaczeniami, którymi to rasami zainteresowali się hodowcy z USA i Kanady, wprowadzając do nich nowe kolory i wzory na futerku. Colorpoint długowłosy bazuje na wzorcu kota Balijskiego. Jako odrębne rasa kolorpointy uznane są przez amerykańską organizację Cat Fanciers' Association i kanadyjską Canadian Cat Association.
Hodowcy skupieni wokół tych stowarzyszeń wykreowali wiele odmian kolorystycznych m.in. pręgowany z oznaczeniami i kremowy z oznaczeniami.

Cornish Rex


Reksy odznaczają się strukturą futra zmienioną wskutek mutacji. Zamiast normalnego kociego futra, składającego się z włosów okrywowych i podszycia, mają futro luźne, pofalowane, a przede wszystkim o cieńszych włosach. Koty z tak osobliwym futrem znajdowały się w różnych regionach i dlatego z czasem powstały też trzy rożne rasy reksów, które nie są ze sobą spokrewnione. Tylko najnowsza odmiana, zwana reksem pudelkiem, została stworzona w ramach programu hodowlanego i wywodzi się od reksów dewońskich (Devon rex). Reksów kornwalijskich (Cornish rex) nie można krzyżować z dewońskimi, gdyż w trakcie programów z krzyżowaniem wstecznym okazało się, że całe potomstwo rodzi się gładkowłose.
Reksa kornwalijskiego odkryła w latach 50. po raz pierwszy Nina Ennismore w miocie kota domowego. Przejściowo rasa straciła podstawę hodowlaną i trzeba było sobie radzić stosując kojarzenia niekrewniacze. Dopiero od 1970 r. istnieje hodowla oparta na liczniejszym materiale hodowlanym i cechy rasy są wiernie przekazywane potomstwu, przy czym - w celu zwiększenia puli genów i polepszenia typu - wprowadzono do hodowli także kota rosyjskiego niebieskiego. Gładkowłose potomstwo pokolenia F1 krzyżowano wstecznie z rodzicami reksowymi i uzyskano osobniki kędzierzawe z cechami ciała europejskiego kota krótkowłosego. Koty tej rasy są wprawdzie nieznacznie od niego smuklejsze, jednak mają klinowatą głowę, prosty nos, bez zagłębienia u nasady oraz wydatny podbródek i płaskie czoło, co w sumie nadaje im ogólny wygląd kota europejskiego. Uszy są duże, osadzone wysoko na bokach głowy, szeroko otwarte ku przodowi, co prawdopodobnie jest pozostałością po kojarzeniu niekrewniaczym z reksem dewońskim. Uwagę zwracają kędzierzawe wąsy i brwi.
Oczy średniej wielkości, w kształcie migdałów, dość szeroko rozstawione, błyszczą miedziano lub bursztynowo i koniecznie muszą być jednolicie zabarwione.
Ogon jest długi i cienki, ostro zakończony. Futro jest pluszowate, bardzo krótkie i gęste, przy czym na całym ciele muszą tworzyć się loki i fale. Gładkie partie futra obniżają wartość kota. Typowe futro reksa kornwalijskiego nie ma szorstkich włosów ościstych. Zdarzające się dawniej wady genetyczne, takie jak skłonność do napadów epileptycznych, a także często występujące miejsca z gładkimi włosami, zostały dzięki ostrej selekcji usunięte. Reksy kornwalijskie dzięki swojej potrzebie pieszczot i przywiązania do człowieka pozyskały sobie mały, ale wierny krąg ich miłośników i hodowców.

Cymric


Cymric, zwany też kotem walijskim, jest długowłosą odmianą bezogoniastych kotów z wyspy Man - manksów. Koty te wyhodowano w Kanadzie, gdzie pod koniec lat 60. pierwsze długowłose egzemplarze pojawiły się w rodowodowej hodowli Manksów. Początkowo ich narodziny ukrywano, by takimi "wybrykami natury" nie narażać na szwank nazwy hodowli. Wkrótce jednak uznano, że można z takich kociąt uzyskać nową, ciekawą rasę.
Nazwa rasy wymawiana "kumric" pochodzi od nazwy Walii w języku celtyckim. Koty cymric są rasą rzadką i mało rozpowszechnioną. Spowodowane jest to zwyrodnieniami w budowie miednicy, co powoduje bolesne dolegliwości i charakterystyczne "kicanie" przy poruszaniu się. U kotów walijskich dopuszcza się wszystkie odmiany barwne i wzoru rysunku. Najwartościowsze w hodowli koty walijskie w miejscu ogona posiadają wgłębienie.

Czeski rex


Bohemia Rex (Czeski Rex) zwany jest także Curly Persian (Ondulowany Pers) lub Tsjechian curly cat (Cieszyński Lok) powstał w wyniku krzyżowania kota perskiego z reksami niemieckimi i kornwalijskimi. Pierwsze długowłose reksy pojawiły się w latach 70. w Cieszynie i dwa niebieskie persy importowane z Niemiec tworzą klucz do okrytej tajemnicą historii tej nowej rasy. Pierwsze kocięta o utrwalonych, stabilnych cechach urodziły się jednak w mieście Liberec w roku 1981.
Czeski Rex przez wiele lat nie był popularny z powodu słabej jakości futra, ale mimo to w roku 1989 udało się go zarejestrować jako nową rasę. Ostatnie lata ustaliły wzorzec rasy i ostatecznie utrwaliły pożądane cechy tej rasy.
Czeskie reksy mają futerko półdługie do długiego we wszystkich odmainach barwnych, ale akceptowane są osobniki z krótkim futrem na mordce i uszach. Włosy skręcając się przypominają kształtem literkę "J", "U" lub "S".