animalia

Devon rex


Devon Rex to koty obok których nie można przejść obojętnie. Zawsze wzbudzają zainteresowanie nie tylko niesamowitym wyglądem duża głowa, wielkie uszy, wyraziste niemalże ludzkie oczy, lekko uśmiechnięta mordka i pofalowane futerko ale również swoim dostojeństwem i doskonałym charakterem. Powstały z naturalnej mutacji kota domowego. Mutacje takie obserwowano w Europie już w latach 30-tych (Berlin, Królewiec) a następnie w latach 50-tych w Anglii i Niemczech.
Devony wyhodowano w Angli. W roku 1960 pani Beryl Cox, miłośniczka kotów z miasteczka Buckfastleigh w hrabstwie Devonshire, dokarmiała koty między innymi na terenie nieczynnej kopalni cynku. Tam też zaobserwowała dziwnego kocura o pofalowanej sierści. Po jakimś czasie w ogródku jedna z jej podopiecznych urodziła kocięta. W miocie tym był śmieszny, dymny kocurek z kędzierzawym futerkiem. Zostawiła go w domu i nadała mu imię Kirlee. Wyrósł on na pięknego kocura o szerokiej głowie i wyglądzie skrzata. Kot ten wyglądał bardzo interesująco, a oprócz tego miał wspaniały niemalże psi charakter. Potrafił chodzić na smyczy i np. balansować na linie.
Pani Cox skontaktowała się z mieszkającą niedaleko Panią Stirling-Webb, właścicielką kota Kalibunker - pierwszego Cornisz Rexa. Pokryły kędzierzawą córkę Kalibunkera kocurkiem Kirlee i urodził się "piękny miot" kotów domowych z prostym futerkiem. Tak więc okazało się, że Kirlee to nie Cornish Rex a więc co. W miotach Kirlee i kotek domowych zdarzały się kotki z kręconym futerkiem. Skojarzono go z jego własną kędzierzawą córką i to był początek sukcesu. Wyprowadzono nową rasę Devon Rex. Koty te krzyżowano jeszcze z kotami burmańskimi i brytyjskimi celem rozszerzenia materiału hodowlanego. Od 1965 r. koty Devon Rex zaczęły się pokazywać na angielskich wystawach kotów, a w 1967r zostały uznane jako odrębna rasa przez GCCF.
Idealny Devon powinien mieć sierść bardzo krótką, miękką i falistą ale mogą też występować włosy ościste. Wąsy i brwi powinny być pokręcone, króciutkie lub średniej długości. Do hodowli dozwolone są wszystkie kolory z dowolną ilością białego. Głowa krótka w kształcie klina z odstającymi policzkami, krótka mordka z mocnym podbródkiem, nos krótki z wyraźnie zaznaczonym stopem, czoło przechodzące w płaską czaszkę. Oczy duże w formie migdałków muszą znajdować się daleko od siebie, kolor oczu czysty i błyszczący. Zewnętrzne krawędzie oczu skierowane w kierunku nasady uszu. Uszy bardzo duże, głęboko osadzone na końcach zaokrąglone, pokryte delikatnym włosami. Ciało mocne, muskularne ale drobnej budowy i średniej wielkości z szeroką piersią. Nogi długie i szczupłe. Przednie nogi lekko wygięte (o-łapy). Małe owalne łapki. Szyja powinna być długa i szczupła a ogon długi i cienki, spiczasto zakończony, dobrze owłosiony.
Błędem jest gdy sierść jest nie pokręcona lub odstająca. Czasami występują gołe miejsca, które u młodych kotów są wadami, natomiast u dorosłych są wadami bardzo poważnymi. Niepożądana jest również wąska głowa, zbyt krępe ciało, brak muskulatury, małe lub wysoko osadzone uszy, krótki nie owłosiony lub zbyt mocno owłosiony ogon. U wielu Devonów na spodnich częściach ciała (brzuszek) występuje tylko lekki meszek, a u młodych czasami całkowity brak włosów - faworyzowane są jednak w pełni owłosione.
Koty tej rasy długo dojrzewają i w pełni ukształtowane są dopiero w wieku około trzech lat. To stworzenia pod każdym względem wyjątkowe. Ich niesamowity wygląd jest często kojarzony z sympatycznym kosmitą ET. Wyjątkowo mięciutkie, prawie nie liniejące futerko, wspaniały charakter czynią z nich doskonałe zwierzątko do hodowania w mieszkaniach. Doskonale współżyją z innymi zwierzętami, ale zawsze na pierwszym miejscu w ich sercu jest człowiek. Bardzo silnie przywiązują się do swoich właścicieli i są wyjątkowo przymilne.
Devony to prawdziwi mistrzowie świata w mruczeniu, a co ciekawe to jedyne koty, które okazują radość merdając ogonem. Łatwo się uczą i są bardzo czyste. Nie wymagają prawie żadnych zabiegów pielęgnacyjnych, wystarczy je głaskać i czasami kąpać. Devony to wbrew pozorom (delikatne futerko) bardzo zdrowa rasa. Bardzo rzadko się przeziębiają i chorują. W ich przypadku w żadnym razie nie powinno być mowy o rasie, która cierpi poprzez nienaturalne przebudowanie ciała lub zminimalizowanie niektórych organów np. skrócenie nosa, nadmierne wyszczuplenie itp.

Don Sphynx


Don-Sphynx - Doński Sfinks, Don Hairless, Don Bald Cat - to kolejna rasa wyhodowana w Rosji, w Rostowie nad Donem w roku 1986. Don-Sphynx, lub jak nazywają go Rosjanie kot księżycowy jest średniej wielkości kotem całkowicie pozbawiony sierści. Jest to kot silny i muskularny, co przy braku owłosienia jest dobrze i wyraźnie widoczne. Rasę wyhodowano z użyciem europejskich kotów krótkowłosych. Koty tej rasy stosunkowo łatwo odróżnić od Sfinksów, gdyż Don-Sphynx ma bardziej pomarszczoną skórę. Jest jeszcze jedna, także rosyjska rasa kota bezwłosego - Peterbald, ale koty te różnią się budową i proporcjami ciała ale, jak przyznają to sowieccy genetycy, brak włosów uwarunkowana jest obecnością tego samego genu. Dońskie sfinksy, mimo iż nie posiadają włosów, rozróżnia się po kolorach skóry. Bywają one z pręgowaniem tygrysim, czarne i białe, ale zdarzają się i niebieskie.
Kocięta Don-Sphynxa rodzą się z rzadkimi, cienkimi i silnie skręconymi włosami na korpusie podobnymi do tych, które mają reksy. Kocięta mają jednak zupełnie pozbawione włosów główki. Czasami takie owłosienie na korpusie pozostaje u dorosłych kotów, ale są one ledwo widoczne i nie dyskwalifikują kota. Ciekawą cechą sfinksów jest to, że ich kocięta bardzo szybko otwierają oczy, na drugi, trzeci dzień, ale zdarza się także, że już chwilę po porodzie maleńkie sfinksy zdziwionym wzrokiem oglądają świat. O wartości sfinksa na wystawie decydują zmarszczki na korpusie - im jest ich więcej, tym kot jest wyżej oceniany.
W Rosji uważa się, że sfinksy pomocne są przy leczeniu osteoporozy, gdyż ich ciepłe ciało pozbawione sierści dobrze wygrzewa chore miejsca i powstrzymuje rozwój tej choroby. Potwierdzają to także sowieccy lekarze.
Don-Sphynx jako odrębna rasa zarejestrowana jest w Feline Federation Europe (FFE) i aktualnie czynione są starania o rejestrację w Cat Fanciers Association (CFA) i World Cat Federation (WCF). W 2007 FIFe
Uznanała 2 rasy kotów Sfinks Doński DSP - III kat. i Peterbald PEB IV kat. DSP będą oceniane w grupach barwnych jak do tej pory SPH. SPH będą oceniane w jednej grupie barwnej, czyli wszystkie kolory razem.
Jak podają rosyjskie źródła, większość z nowonarodzonych kociąt tej rasy sprzedawana jest za granicę, do krajów zachodnich