animalia

Egipski mau


Od dawna marzeniem entuzjastów kotów było posiadanie kota a wyglądzie staroegipskiega kota kultowego, jaki widnieje na historycznych wizerunkach. W wyhodawaniu tej rasy znaczący udział mieli jak niemal zawsze - również hodowcy amerykańscy. Według obecnego stanu wiedzy pierwsze krzyżowania mieszańców z amerykańskimi kotami krótkowłosymi, abisyńczykami i syjamami tabby miało miejsce już w latach 50.
Już w 1968 r. amerykańska organizacja nadrzędna CFA zarejestrowała egipskiego mau, jednak dopiero 24 lat później pierwsza para hodowlana tej oryginalnej rasy dotarła do Europy. Ze Szwajcarii, gdzie zapoczątkowano europejską hodowlę mau, jej potomstwo podbiło cały kontynent.
Egipski mau jest kotem o bardza żywym temperamencie, niezwykle skorym do zabawy i ciągle szukającym zajęcia. Źle znosi ograniczanie jego przestrzeni życiowej. Podczas zabawy ze swoim właścicielem chętnie aportuje i bardzo lubi być centralnym punktem zainteresowania życia rodzinnego. Wymaga dużo uwagi i okazywania sympatii, przy czym ma zrównoważony charakter i jest nieustraszony. Nawet stres związany z wystawą znosi ze spokojem. Na pierwszy rzut oka widać, że mau jest kotem zbudowanym nadzwyczaj harmonijnie, u którego długość i wielkość ciała idealnie się uzupełniają. Cechuje się silnym umięśnieniem; u dorosłego kocura dopuszczalne jest nawet wyraźne zaznaczenie mięśni na karku i barkach. Ciało mau jest średniej wielkości. Luźna skóra między kolanem a bokiem należy do cech rozpoznawczych egipskiego mau. Dobrze rozwinięte i żylaste kończyny powinny być średniej długości i harmonijnie proporcjonalne w stosunku do reszty ciała. Tylne kończyny są trochę dłuższe niż przednie, łapy owalne i zgrabne.
Głowa jest klinowato zaokrąglona, średniej wielkości. Długi i prosty nos z profilu jest lekko wypukły, zagłębienia przy poduszeczkach z wąsami są niepożądane. Uszy są dość duże i wysoko osadzone. Szerokie u nasady i dostatecznie szeroko rozstawione przedlużają klinowato linię policzków, która nie powinna być nadmiernie uwydatniona.
Oczy są duże i w kształcie migdałów, jednak z powodu swej wielkości nie wyglądają typowo orientalnie. Kolor oczu jest agrestowozielony. Futro jest jedwabiste i delikatne, robi ogólne wrażenie gęstego i ściśle przylega do ciała. Główną charakterystyczną cechą są pasemka na wszystkich włosach nadające futru typowe zabarwienie. Powstające dzięki nim ciemniejsze cętki i paski na jasnym tle stanowią o urodzie kota mau i przywodzą na myśl staroegipskie koty faraonów.
Wielkość i kształt cętek na brzuchu, bokach, grzbiecie i kończynach nie mają żadnego znaczenia przy ocenie rysunku i jakości futra. Ważniejszy od wielkości i kształtu cętek jest kontrast między ich barwą a tłem.
Na czole nie może brakować charakterystycznego znaku "M", a na piersi pasków w kształcie naszyjnika. Policzki i poduszeczki z wąsami również mają pozostałości pręg tabby, podobnie jak pręga grzbietowa wzdłuż kręgosłupa. Na łopatkach plamki przechodzą w silnie zaznaczone paski rozciągające się na przednie oraz tylne kończyny i w najniższej ich części znowu przechodzą w cętki. Ogon ma wyraźnie ciemne paski i ciemny koniec. Jaśniejszy brzuch ma dwa rzędy "kamizelkowych guzików".
Egipskie mau hoduje się dzisiaj w trzech odmianach barwnych, których - ze względu na utrwalenie się cech tej rasy - nie należy już ze sobą krzyżować.

Egzotyczny


Egzotyczne koty krótkowłose rozpoczęły w latach 80. swoisty triumfalny marsz przez Europę. Dzięki wszystkim swoim właściwościom nadają się idealnie do mieszkań, przede wszystkim w dużych miastach. Dzięki podobieństwu do persów mają sympatyczny wyraz twarzy, a jej rysy są dziecinnie łagodne, co wzbudza w człowieku instynkt opiekuńczy.
W Stanach Zjednoczonych po raz pierwszy wyhodowano przez krzyżowanie kotów perskich i burmańskich lub amerykańskich krótkowłosych (będących odpowiednikami brytyjskich krótkowłosych) koty perskie krótkowłose, które od swych długowłosych kuzynów różniły się tylko krótkim futrem. Zachowały one typową okrągłą, szeroką głowę persów z krótkim nosem, znanym zagłębieniem u nasady nosa ("stopem", dużymi, szeroko rozstawionymi i wypukłymi oczami oraz szeroką mordką z wydatnym podbródkiem, a także przysadziste, średniej wielkości ciało persów na krótkich, silnych kończynach i z krótkim ogonem. Ich futro jest podobne do futra kotów brytyjskich, chociaż nieco gęstsze i mocniejsze, co jest spowodowane tym, że mają bardzo dużo cech genotypu persów.
Pod względem charakteru koty egzotyczne wcale nie różnią się od swych długowłosych krewniaków. Mają tak samo spokojne usposobienie jak one i tak samo przywiązują się do człowieka. Ich skłonność do zabawy jest przysłowiowa, podobnie jak zrównoważony temperament i mała agresywność. Te cechy mogą być powodem, dla którego wielu miłośników brytyjskich kotów krótkowłosych sprawia sobie kota egzotycznego jako drugiego kota. Podobieństwo przedstawicieli tych ras jest ogromne, a do tego koty egzotyczne prawie nie mają problemów z przystosowaniem się do nowych osobników w swym otoczeniu.
Uzyskanie linii egzotycznego kota krótkowłosego jest dość proste. Długie uszy -jak wiadomo są recesywną cechą dziedziczną, tak że przy kojarzeniu osobników długowłosych z krótkowłosymi zawsze trafiają się w pierwszym pokoleniu kocięta krótkowłose. Przez sterowane krzyżowanie wsteczne i selekcję można bez większego trudu uzyskać typowe "persy krótkowłose", które jednak mogą być nosicielami recesywnej cechy długich włosów. Dlatego też po kojarzeniu czystych odmian kotów egzotycznych mogą w miotach trafić się młode z długimi włosami.
Wydaje się, że wyhodowanie egzotycznych kotów krótkowłosych, które już istnieją we wszystkich kolorach znanych u persów, stanowi dla miłośników kotów perskich rozwiązanie tak genialnie proste, jak przysłowiowe "jajo Kolumba". Koty te łączą w sobie wygląd i charakter persów z małymi wymaganiami w zakresie pielęgnowania. U kotów egzotycznych przede wszystkim nie wchodzi w rachubę - niezbędne u persów - czasochłonne czesanie i kąpanie, a ponadto prawie nie potrzeba ich szczotkować. Pielęgnowanie kotów egzotycznych zabiera tyle czasu, ile kotów brytyjskich krótkowłosych, a więc nie ma się co dziwić, że ta "nowa" rasa bardzo szybko się rozpowszechniła.
Pod względem zabarwienia futra koty egzotyczne są jeszcze surowiej oceniane niż persy, ponieważ z powodu krótszych włosów wszelkie odchylenia barwne, na przykład w podszyciu, są natychmiast zauważane.

Europejski


Jest jedną z bardzo niewielu ras, które swego powstania nie zawdzięczają manipulacjom hodowców. Kot europejski krótkowłosy, całkowicie ignorowany do początku lat 70., został późno odkryty jako rasa nadająca się do hodowli i wystawiennictwa. Dlatego hodowcy są dzisiaj w tym szczęśliwym położeniu, że dysponują ogromną pulą genową. Pierwsze koty europejskie krótkowłose odkryli przyjaciele kotów ze względu na ładne ubarwienie ich futra i jedynie kwestią czasu było zajęcie się nimi przez jakąś organizację hodowców, która by usystematyzowała rasę według odmian barwnych i ustaliła wzorzec fenotypu.
W 1982 r. rasa została uznana przez FIFe, jednak do dzisiaj jest mało popularna w porównaniu ze swoim bardziej znanym krewniakiem-brytyjskim kotem krótkowłosym. Wzorzec został oparty na przeciętnym kocie domowym, z czego hodowcy są szczególnie dumni. Stoją bowiem u źródła hodowli tej rasy, a przecież niejeden udany kot hodowlany rozpoczynał swoją karierę w klasie nowicjuszy bez rodowodu po tym, gdy został odkryty jako naturalna piękność w jakiejś chłopskiej zagrodzie. Europejskiego kota krótkowłosego nie wolno krzyżować z kotami innych ras, co nielicznym jego hodowcom stwarza duże problemy, zwłaszcza że wiele związków hodowców traktuje europejskiego i brytyjskiego kota krótkowłosego jako jedną rasę.
Europejski kot krótkowłosy ma ciało od średnich rozmiarów do dużych, kończyny niezbyt długie, mocne, z okrągłymi łapami, ogon u nasady gruby, cieniejący ku zaokrąglonemu końcowi. Klatka piersiowa powinna być dobrze rozwinięta i harmonizować z dużą, okrągławą głową, która musi być trochę dłuższa niż szersza. Dobrze rozwinięte policzki i podbródek uzupełniają zaokrąglone czoło: nos jest średnio szeroki i prosty. Uszy są średniej wielkości, u góry lekko zaokrąglone, ich wysokość jest w przybliżeniu równa szerokości u nasady. Oczy są okrągłe, szeroko rozwarte i lekko skośnie ustawione. Futro musi być krótkie, gęste i mocne oraz z połyskiem; gęste podszycie jest niepożądane.
Kształt ciała i budowa kości kota europejskiego krótkowłosego są takie same jak klasycznego kota europejskiego, jakiego dzisiaj jeszcze można spotkać w stanie nie zafałszowanym na obszarach wiejskich. Powstał bez programów z kojarzeniem niekrewniaczym, uszlachetniony jedynie drogą selekcji, jest nie oszlifowanym diamentem, rasą dla znawców. W niektórych związkach hodowców - w celu wykluczenia pomylenia go z brytyjskim kotem krótkowłosym i uniknięcia chaosu w nazewnictwie - nazywa się go kotem celtyckim (Keltic shorthair). Ten sam wzorzec rasy stosuje się także dla brazylijskiej rasy Brazilian Shorthair.