animalia

Karelski bobtail krótkowłosy


Standard dla tej rasy opracowany został w grudniu 1994 r. podczas seminarium felinologów rosyjskich oraz z krajów byłego ZSRR. Seminarium te poświęcone było naturalnym rasom kotów żyjących w Rosji. Dwa lata wcześniej, w roku 1992, Karelskie Bobtaile uznane zostały przez Select Feline Federation (SFF), a w roku 1994 przez World Cat Federation (WCF). Karelski Bobtail został także zgłoszony do rejestracji w FIFe.
Karelskie Bobtaile, jak zapewniają sowieccy specjaliści, jest naturalną mutacją odkrytą przypadkowo nad brzegami i na wyspach jeziora Ładoga. Jak zapewniają sowieccy genetycy, kot ten nie jest w żaden sposób spokrewniony z innymi kotami krótkoogoniastymi.
Po raz pierwszy zostały zaprezentowane w klubie hodowców kotów ICC "Kotofey" w St-Petersburgu przez panią Lily Dvoryaninovitch.
Ogólnie kot nie jest duży, ale silny i elegancki, lekko kanciasty, z krótkim ogonkiem przypominającym pompon. Spotykane są odmiany krótkowłose jak i półdługowłose.
Głowa - nieduża o zarysie zbliżonym do trójkąta z płaskim czołem i prostym nosem bez stopu. Wysoko umieszczone kości policzkowe. Uszy średniej wielkości, szeroko i wysoko ustawione, ustawione do przodu. Oczy średniej wielkości, owalne w kolorze harmonizującym z kolorem futra. Najczęściej jednak żółte lub zielone. Korpus średniej wielkości, krótki i muskularny. Ogon krótki, najczęściej od 4 do 13 centymetrów długości, z załamaniami lub zakrzywieniami sprawiającymi wrażenie, że zamiast ogonka kot posiada pompon od dziecięcej czapeczki.
Futerko krótkie lub półdługie z gęstym podszerstkiem. Dopuszczalne są wszystkie kolory futerka w wyjątkiem oznaczeń i ubarwienia kotów abisyńskich.
Niedopuszczalny jest masywny i długi korpus, okrągława głowa z dużymi, okrągłymi oczami. Małe, blisko siebie osadzone uszy. Prosty ogon dłuższy niż 13 centymetrów. Rzadkie futerko z małą ilością podszerstka.
Krzyżowanie z innymi rasami zabronione.

Kaszmirski


Kot kaszmirski jest jednobarwną odmianą kota Perskiego wyhodowaną w Stanach Zjednoczonych. Odmiana ta powstała przypadkowo podczas prac hodowlanych nad wyhodowaniem kota himalajskiego, czyli persa z typowymi dla syjamów oznaczeniami.
Większość organizacji hodowlanych uważa go za kota perskiego i tylko kilka amarykańskich organizacji, te dwie odmiany kolorystyczne, traktuje jako osobną rasę czyli kota kaszmirskiego. Brytyjska GCCF dla tych samych kotów przyjęła nazwę "koty długowłose czekoladowe i lilowe".
Kota kaszmirskiego wyróżnia czekoladowy lub lilowy kolor futerka, które musi być jednolicie zabarwione, bez śladów jakiegokolwiek wzoru, oczy powinny być koloru jasnomiedzianego lub jasnopomarańczowego.

Kurylski bobtail krótkowłosy


Standard dla tej rasy opracowany został w grudniu 1994 r. podczas seminarium WCF (World Cat Federation) felinologów rosyjskich oraz z krajów byłego ZSRR. Seminarium te poświęcone było naturalnym rasom kotów żyjących w Rosji. Dwa lata wcześniej, w roku 1992, Kurylskie Bobtaile uznane zostały przez Select Feline Federation (SFF), a w roku 1994 przez World Cat Federation (WCF).
Kurylski Bobtail nazywany także Kuril Bobtail, to kot mało znany i rzadko pokazywany na wystawach, występuje w dwóch naturalnych odmianach - krótkowłosej i półdługowłosej.
Jest to kot duży i silny z muskularnym, "kompaktowym" korpusem ale jednocześnie elegancki, z krótkim ogonkiem (4-13 cm) pokrytym odstającymi włosami przypominającymi pompon. Ogonek może być prosty, lub posiadać załamania tworzące pompon. Głowa, swoim kształtem, przypomina szeroki trójkąt z zaokrąglonymi rogami, a jej wielkość jest proporcjonalna do korpusu. Oczy migdałowego kształtu we wszystkich odmianach zółci i zieleni. Uszy ustawione są wysoko i szeroko, "patrzą" do przodu. Nogi średniej długości, tylne trochę dłuższ od przednich. Łapki małe, zaokrąglone. Sierść krótka i cienka, jej długość zmienia się w zależności od części ciała, którą okrywa. Dłuższa sierść występuje w tylnej i spodniej części ciała. U odmiany długowłosej sierść długa lub półdługa, w tylnej części korpusu i pod nim wyraźnie dłuższa. Wady: ociężała sylwetka, długi i cienki korpus, wydłużona głowa, okrągłe oczy, długi i słabo owłosiony ogon, brak podszerstka. Ogólne podobieństwo do Japońskiego Bobtaila. Krzyżowanie z innymi rasami niedozwolone.
Kurylskiego Bobtaila spotkano w stanie "dzikim" na wyspach Kurylskich, a w roku 1990 rozpoczęto hodowlę. Prawdopodobnie jest to naturalna krzyżówka zdziczałych kotów nierasowych z Japońskimi Bobtailami. Od Japońskich Bobtaili koty kurylskie są wyraźnie większe. Rosyjscy genetycy twierdzą, że kot kurylski skrócony ogon zawdzięcza innym genom niż u kotów japońskich czy manksów. Jest to mało prawdopodobne ze względu na bliskość Japonii (najbliższe wyspy Japonii w zasięgu wzroku).
Futro z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, u odmiany półdługowłosej wyraźnie widoczne długie, dekoracyjne włosy. Dopuszcza się wszystkie kolory futerka z wyjątkiem oznaczeń i koloru kotów Abisyńskich. Preferowane są umaszczenia pręgowane i aguti.
Źródła sowieckie podają, że dwa pierwsze bezogoniaste koty mieszkańcy Moskwy zobaczyli w 1990 roku. Do klubu hodowców kotów TALIZMAN przywiozła je pani Tatiana Boczarowa- Michajłowa prosto z Iturupe - małej wysepki na Kurylach. Tatiana Boczarowa woziła swoje koty po różnych wystawach i prezentowała jako ciekawostkę i jednocześnie szukała odpowiedzi na pytanie, co to za rasa. Naukowcy z SFF (Selected Feline Federation) potwierdzili, że koty Tatiany różnią się zarówno od Japońskich Bobtaili jak i Manksów, a budową sylwetki bardziej przypominają koty Syberyjskie. Oni też zaproponowali dla tej nowej rasy nazwę Kurylski bobtail.
W latach 1992-93 Tatiana wielokrotnie jeździła na Wyspy Kurylskie (Iturup, Kunashir, Shikotan) w celu pozyskania tam kolejnych kotów do hodowli (przywiozła jeszcze sześć). W tym samym czasie Tatiana rozpoczęła starania o zarejestrowanie nowej rasy. Pierwszą zagraniczną wystawę Kurylskie Bobtaile zaliczyły w 1993 roku w Czechach, a rok później, po wystawie w Belgii jeden z jej kotów uzyskał tytuł międzynarodowego czempiona. Rasa ta nie jest powszechna nawet w samej Rosji, a rosyjskie strony internetowe informują tylko o trzech hodowlach w Moskwie.
UWAGA, istnieją dwie zbliżone do siebie rasy o bardzo podobnej nazwie - Kurilian Bobtail i Karelski Bobtail (CBL non).

Kurylski bobtail długowłosy


Standard dla tej rasy opracowany został w grudniu 1994 r. podczas seminarium WCF (World Cat Federation) felinologów rosyjskich oraz z krajów byłego ZSRR. Seminarium te poświęcone było naturalnym rasom kotów żyjących w Rosji. Dwa lata wcześniej, w roku 1992, Kurylskie Bobtaile uznane zostały przez Select Feline Federation (SFF), a w roku 1994 przez World Cat Federation (WCF).
Kurylski Bobtail nazywany także Kuril Bobtail, to kot mało znany i rzadko pokazywany na wystawach, występuje w dwóch naturalnych odmianach - krótkowłosej i półdługowłosej.
Jest to kot duży i silny z muskularnym, "kompaktowym" korpusem ale jednocześnie elegancki, z krótkim ogonkiem (4-13 cm) pokrytym odstającymi włosami przypominającymi pompon. Ogonek może być prosty, lub posiadać załamania tworzące pompon. Głowa, swoim kształtem, przypomina szeroki trójkąt z zaokrąglonymi rogami, a jej wielkość jest proporcjonalna do korpusu. Oczy migdałowego kształtu we wszystkich odmianach zółci i zieleni. Uszy ustawione są wysoko i szeroko, "patrzą" do przodu. Nogi średniej długości, tylne trochę dłuższ od przednich. Łapki małe, zaokrąglone. Sierść krótka i cienka, jej długość zmienia się w zależności od części ciała, którą okrywa. Dłuższa sierść występuje w tylnej i spodniej części ciała. U odmiany długowłosej sierść długa lub półdługa, w tylnej części korpusu i pod nim wyraźnie dłuższa. Wady: ociężała sylwetka, długi i cienki korpus, wydłużona głowa, okrągłe oczy, długi i słabo owłosiony ogon, brak podszerstka. Ogólne podobieństwo do Japońskiego Bobtaila. Krzyżowanie z innymi rasami niedozwolone.
Kurylskiego Bobtaila spotkano w stanie "dzikim" na wyspach Kurylskich, a w roku 1990 rozpoczęto hodowlę. Prawdopodobnie jest to naturalna krzyżówka zdziczałych kotów nierasowych z Japońskimi Bobtailami. Od Japońskich Bobtaili koty kurylskie są wyraźnie większe. Rosyjscy genetycy twierdzą, że kot kurylski skrócony ogon zawdzięcza innym genom niż u kotów japońskich czy manksów. Jest to mało prawdopodobne ze względu na bliskość Japonii (najbliższe wyspy Japonii w zasięgu wzroku).
Futro z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, u odmiany półdługowłosej wyraźnie widoczne długie, dekoracyjne włosy. Dopuszcza się wszystkie kolory futerka z wyjątkiem oznaczeń i koloru kotów Abisyńskich. Preferowane są umaszczenia pręgowane i aguti.
Źródła sowieckie podają, że dwa pierwsze bezogoniaste koty mieszkańcy Moskwy zobaczyli w 1990 roku. Do klubu hodowców kotów TALIZMAN przywiozła je pani Tatiana Boczarowa- Michajłowa prosto z Iturupe - małej wysepki na Kurylach. Tatiana Boczarowa woziła swoje koty po różnych wystawach i prezentowała jako ciekawostkę i jednocześnie szukała odpowiedzi na pytanie, co to za rasa. Naukowcy z SFF (Selected Feline Federation) potwierdzili, że koty Tatiany różnią się zarówno od Japońskich Bobtaili jak i Manksów, a budową sylwetki bardziej przypominają koty Syberyjskie. Oni też zaproponowali dla tej nowej rasy nazwę Kurylski bobtail.
W latach 1992-93 Tatiana wielokrotnie jeździła na Wyspy Kurylskie (Iturup, Kunashir, Shikotan) w celu pozyskania tam kolejnych kotów do hodowli (przywiozła jeszcze sześć). W tym samym czasie Tatiana rozpoczęła starania o zarejestrowanie nowej rasy. Pierwszą zagraniczną wystawę Kurylskie Bobtaile zaliczyły w 1993 roku w Czechach, a rok później, po wystawie w Belgii jeden z jej kotów uzyskał tytuł międzynarodowego czempiona. Rasa ta nie jest powszechna nawet w samej Rosji, a rosyjskie strony internetowe informują tylko o trzech hodowlach w Moskwie.
UWAGA, istnieją dwie zbliżone do siebie rasy o bardzo podobnej nazwie - Kurilian Bobtail i Karelski Bobtail (CBL non).

Kartuzki


Miłośnicy koty kartuzkie nazywają arystokratami wśród kotów krótkowłosych. Rzeczywiście ich okrywa włosowa - gęsta, puszysta, pluszowa w dotyku, z lekkim połyskiem - jest najpiękniejsza spośród okryw kotów krótkowłosych.
Koty niebieskie krótkowłosowe znane były już w średniowieczu, zostały przywiezione przez zakonników francuskich (kartuzów) z Afryki do Francji, do klasztoru w Chartreuse. Dlatego często nazywane są także Chartreuse. Z Francji dotarły do Anglii, gdzie powstał nowy typ angielskiego kota niebieskiego. Dziś jednakże oba typy już się wymieszały, a także przekrzyżowały z perskimi, tak że stopniowo zatarły się różnice i obecnie na wystawach koty niebieskie kartuzkie i niebieskie angielskie mają wspólny numer standardowy i opis wzorca.
Umaszczenie kota kartuzkiego jest szaroniebieskie, pożądany jest jasny odcień. Kolor musi być równomiernie rozłożony, bez żadnych pręg i plamek. Tylko koty młode mogą mieć niekiedy na okrywie włosowej rysunek, który z wiekiem ginie. Wzorzec dla tej rasy nie dopuszcza nawet ciemniejszej pręgi na grzbiecie.
Wzorzec: głowa duża, okrągła, uszy szeroko rozstawione, oczy pomarańczowe, nos i poduszeczki niebieskie.
Koty kartuzkie mają mocniejszą budowę ciała niż inne koty krótkowłose. Niektóre osiągają masę 15 kg. Również ich okrywa włosowa jest gęściejsza i wełnista, w dotyku przypomina futro wydry.
Te przyjacielskie koty zachowują się spokojnie i bardzo szybko dostosowują się do otoczenia.

Kalifornijski Spangled


Rasa pokazana została po raz pierwszy w 1986 roku po dwunastu latach programu hodowlanego prowadzonego w Kaliforni. Tą drogą uzyskano kota wyglądającego dziko a efekt ten uzyskano krzyżując między innymi Manksy, Persy, Syjamy oraz brytyjskie i amerykańskie koty krótkowłose. Ciekawostką eksperymentu było wprowadzenie do wyhodowania tej rasy zdziczałych kotów żyjących na ulicach Egiptu i krajów azjatyckich.
Dzisiaj kot kalifornijski spangled posiada wiele odmian barwnych z niebieskimi, złotymi i srebrnymi włącznie. Kalifornijski spangled charakteryzuje się silnym kontrastem między włosami okrywowymi i podszerstkiem.

Korat


Przez długi czas pędził nędzny żywot i znajdował się poza zasięgiem zainteresowania hodowców i dopiero pod koniec lat 70. można było zobaczyć na europejskieh wystawach pierwsze srebrzystoniebieskie koty typu orientalnego. Do dzisiaj tą piękną rasą zajmuje się niewielki krąg hodowców, co miało dla niej ten dodatni skutek, że ominęło ją wiele uwarunkowanych zabiegami hodowlanymi wad rozwojowyeh spotykanych u innych ras. Gorący zwolennicy koratów uważają je za jedną z najpierwotniejszych ras z południowo-wschodniej Azji, a wzmianki o niej podobno znajdują się już w starych tajskich rękopisach z XIV i XV wieku. Krytycy koratów uważali je od zawsze za wynik krzyżowania syjamów z niebieskimi kotami krótkowłosymi i przez to opóźniali uznanie ich za odrębną rasę i dopuszczenie do udziału w wystawach czempionów. Nazwa rasy pochodzi od tajlandzkiej prowincji, z której się wywodzi. W swej ojczyźnie był znany pod nazwą "Si-Sawat", czyli "szczęśliwy los".
Korat jest muskularnym, silnym kotem średniej wielkości, raczej wysmukłym, typu orientalnego. Wypukły grzbiet przypomina sylwetkę syjamów, lecz całe ciało jest masywniejsze i cięższe niż ciało syjamów. Kończyny ma wysmukłe, z owalnymi łapami, o proporcjach odpowiednich w stosunku do reszty ciała. Ogon jest gruby u nasady, średniej długości, a na końcu zaokrąglony.
Okrągława głowa, wypukłe czoło, szeroko rozstawione oczy, silny podbródek i dobrze wykształcone policzki nadają twarzy kształt sercowaty. Kształt głowy nie może być u dołu ani zaostrzony, ani za szeroki. Nos ma u nasady lekkie zagłębienie, jest średniej długości i dosyć szeroki. Musi stanowić harmonijną całość z głową. Uszy są duże, wysoko osadzone, otwarte ku przodowi, u nasady szerokie, na wierzchołkach lekko zaokrąglone, po wewnętrznej stronie tylko trochę owłosione.
Futro koratów jest krótkie lub średniej długości, delikatne, jedwabiste i powinno ściśle przylegać do ciała. Kolor futra musi być wyłącznie srebrzystoniebieski, przy czym srebrzystość ogranicza się do końców włosów. Srebrzyste końce włosów na kończynach są jednak niepożądane. Cieniowania, paski lub plamy na sierści uniemożliwiają uzyskanie wysokich ocen. Doskonale ubarwiony korat powinien lśnić, zwłaszcza gdy podczas ruchu światło załamuje się na futrze. Niedozwolone są pojedyncze białe włosy lub pęczki włosów. Lusterko nosa i opuszki łap mają barwę od szaroniebieskiej do lawendowej. Oczy koratów są duże, okrągłe i intensywnie zielone, lecz dopiero w wieku dwóch lat, gdyż młode koraty mają oczy bursztynowe.
Od lat 90. korat przeżywa w Europie mały renesans. Jego przyszłość będzie zależała od tego, czy znajdzie się dosyć hodowców, którzy stworzyliby bazę hodowlaną wystarczającą do dalszego utrzymania kotów tej rasy.
Znawcy koratów cenią w nich nie tylko spokojny temperament, skłonność do zabawy i towarzyskość, lecz także niezawodność reakcji instynktownych. Koraty przypominają syjamy starego typu nie tylko zewnętrznie. W czasie wychowu młodych wykazują niezwykłą wprost cierpliwość i wytrwałość, ogromnie się ożywiają w gromadzie i przejawiaja silne instynkty rodzicielskie. Mocniejsze kocury chętnie odgrywają rolę opiekunów swej rodziny i bronią swego haremu pazurami i zębami. W stosunku do ludzi koraty są łagodne i nigdy nie robią przykrych niespodzianek.