animalia

Maine coon


Przez długi czas nie doceniano tego krzepkiego północnoamerykańskiego kota, którego traktowano po prostu jako pospolitego łowcę myszy, nadającego się tylko do życia na terenach wiejskich. Kiedy jednak odkryto go w całej krasie i okazałości, bardzo szybko zdobył przychylność hodowców. Mimo że koty tej rasy hoduje się dość intensywnie już od początku lat 70., ich fenotyp do dzisiaj przypomina dzikich i półdzikich przodków ze stanu Maine w Stanach Zjednoczonych, od którego pochodzi nazwa rasy.
W zagrodach chłopskich nadal spotyka się rosłe, pozostawione naturze "coony", jak je się czule nazywa, odpowiadające fenotypowi kotów, jakie pierwsi osadnicy prawdopodobnie trzymali w celu tępienia szkodników żywności. Mimo zaciętego sporu w ostatnich latach na temat fenotypu dzisiejszych kotów rasy maine coon są one nadal duże, muskularne i nie należy do rzadkości spotkanie kocura, którego całkowita długość ciała przekracza metr. Również spór między zwolennikami typu amerykańskiego a zwolennikami typu europejskiego, dotyczący kierunku hodowli, nie wpłynął na zmianę dużego i długiego ciała. Można więc mieć nadzieję, że także w przyszłości będzie się hodowało koty maine coon z nastawieniem na zachowanie cech wzorca, jak budowa ciała i jakość futra. Koty maine coon mają półdługie futro dobrze chroniące przed wodą i zimnem, co jest bardzo ważne dla życia na swobodzie. Ciało jest chronione przed przechłodzeniem grubą warstwą niękkiego i delikatnego podszycia, nad które wystają mocne i długie włosy okrywowe. Długość futra jest zróżnicowana: na brzuchu i piersi oraz w okolicy genitaliów jest ono dłuższe, natomiast na grzbiecie, barkach i kończynach krótsze. W zimie dochodzi do tego jeszcze okazały i gęsty kołnierz na głowie i piersi, a także dłuższe partie futra na tylnych kończynach przypominające spodnie typu golfy. Długi i puszysty ogon, który zimą jest szczególnie gęsty, zapewnia żyjącym na otwartej przestrzeni kotom tej rasy dodatkową ochronę przed utratą ciepła, gdy go sobie ułożą wokół głowy.
Ogon jest "reprezentacyjną" częścią ciała kotów maine coon i u wzorcowych osobników osiąga długość równą długości reszty ciała, co sprawia, że koty te wydają się jeszcze większe i potężniejsze. Podczas ruchu zwierzęcia włosy ogona "latają", co wywołuje skojarzenia z szopami praczami, od których pochodzi drugi człon nazwy rasy (coon = szop). W miesiącach ciepłych koty maine coon prawie całkowicie linieją - z wyjątkiem ogona - i przez to również swoim właścicielom ułatwiają pielęgnowanie, gdyż gęste futro zimowe kotów żyjących w mieszkaniach trzeba codziennie czesać specjalnym grzebieniem i szczotkować.
Koty maine coon mają silną budowę kości i długie kończyny z charakterystycznymi dużymi i gęsto owłosionymi łapami. Szybko rosną oraz są odporne i mimo swego okazałego ciała wyglądają wytwornie. Dodatkową cechą rozpoznawczą rasy jest trójkątna głowa z dobrze wykształconym, wyraźnie szerokim i kanciastym pyszczkiem. Długi i prosty nos oraz wydatny podbródek wrażenie to jeszcze wzmacniają, tworząc w profilu jedną linię. Wysoko stojące uszy o szerokiej nasadzie powinny być ostro zakończone i mieć typowy dla rasy pędzelek włosów. Duże oczy powinny być szeroko rozstawione i trochę ukośne, jednak nie do tego stopnia, aby wyglądały jak orientalne. Koty maine coon mają charakterystyczne "sowie" spojrzenie, które sprawia, że nawet dorosłe, okazałe osobniki wyglądają "dziecinnie".
Maine coon są atrakcyjne nie tylko z powodu swego wyglądu. W wyniku sterowanej selekcji stały się rasą nie tylko piękną, lecz przede wszystkim pożądaną z tego względu, że jej przedstawiciele przywiązują się do człowieka i - w porównaniu z innymi rasami kotów i innymi gatunkami zwierząt domowych - są bardziej towarzyskie i łatwiejsze we współżyciu.
Kotki maine coon są nadzwyczaj troskliwymi matkami i odznaczają się niezawodnym instynktem macierzyńskim. Wychowują swoje kocięta, których często jest 6 lub 7, bez żadnych kłopotów, przy czym naturalne porody są u tej rasy normą. Nawet kocury niekiedy biorą udział w wychowywaniu młodych, które szybko rosną i w wieku 9 lub 10 miesięcy osiągają imponującą masę ciała dochodzącą do 5 kg.
W hodowli tradycjonaliści zwracają uwagę na zachowanie odpowiednich rozmiarów ciała i masywnego, prostokątnego kształtu sylwetki, natomiast zwolennicy eksperymentowania przywiązują więcej wagi do poprawy jakości i barwy futra, przy czym nie stronią od krzyżowania z innymi rasami. Ci, którzy celu hodowli upatrują w utrzymaniu oryginalnej budowy ciała, krzyżują ze sobą wszystkie odmiany barwne, natomiast ci, którzy dążą do zmniejszenia rozmiarów ciała w celu poprawy jakości lub barwy futra, zwracają więcej uwagi na hodowlę nastawioną na utrzymanie czystości barwy.
Również u kotów maine coon istnieją dwie grupy kolorów, mianowicie z dzikim umaszczeniem agouti i jednobarwne. Ostatnio większego znaczenia nabierają jednobarwne non-agouti main coon.

Maine wave


Maine Wave nie jest odrębną rasą zarejestrowaną przez jakiekolwiek stowarzyszenie, gdyż takich kotów jest dopiero kilka i stanowią tylko ciekawostkę. Genetycznie są to 100 procentowe koty Maine Coon tyle tylko, że posiadają skręconą sierść na podobieństwo kotów Rex.
Pierwsze koty Maine Wave urodziły się w latach 80. w Wielkiej Brytanii w hodowli srebrnych kotów Maine Coon. Genetyczne badania potwierdziły, że spontaniczna mutacja powodująca skręt włosów nie jest wynikiem działania genów, którym swój wygląd zawdzięczają Reksy Dewońskie i Kornisze. Sprawdzono dokładnie wszystkie rodowody kotów z tej hodowli i nie stwierdzono, by kiedykolwiek dokonywano krzyżówek kotów Maine Coon z Reksami. Istnieją jednak teorie, że kiedyś dokonano fałszerstwa w rodowodzie i gen wprowadzony do hodowli pochodził od Reksa z tym, że gen ten uległ modyfikacji i dlatego nie jest identyczny z tymi u Dewonów i Corniszy. Niestety, najstarsze Maine Wave już nie żyją i trudno o naukowe dowody.
Hodowla kotów Maine Wave nie jest rozwijana i nie wiadomo, czy kiedykolwiek będzie. Spowodowane to jest protestami hodowców kotów Maine Coon i nagłaśnianiem teorii o fałszerstwie rodowodów.

Malajski


Koty malajskie są uznawaną tylko a Stanach Zjednoczonych barwną odmianą kotów burmańskich. Różnią się od nich kolorami - występują w trzech kolorach: niebieskim, platynowym i szampańskim. Wszystkie odmiany barwne mają zółte oczy. Koty malajskie rodzą się w miotach kotów burmańskich.

Manx


Manks (kot z wyspy Man). Manksy zawdzięczają swoje istnienie kaprysowi natury. Najpierw odkryte na wyspie Man, potem hodowane jako bezogonowe mutanty kota typu europejskiego, szybko stały się modnym rarytasem. Na początku lat 60. angielski centralny związek hodowców kotów GCCF ustalił ich wzorzec i tym samym uznał je za rasę. Manksy odznaczają się szczątkowym ogonem i wyższą tylną niż przednią częścią tułowia, co powoduje typowe dla rasy podskakiwanie podczas chodu, podobne jak u królików.
Manksy, tak jak wiele innych ras, które powstały na skutek wad genetycznych, stwarzają poważne problemy hodowlane. Nie dość, że przedstawiciele rasy mają gen letalny, to jeszcze dodatkowo szczątkowy ogon stanowi silne upośledzenie. Podskakujący rodzaj chodu jest spowodowany zmianami w obrębie kręgosłupa związanymi z brakiem ogona, które u wielu kotów wywołują pewne dolegliwości, a nawet bolesność. Wady te często idą w parze ze skróceniem jelita grubego i zaburzeniami czynności układu nerwowego, co prowadzi do niekontrolowanego wydalania moczu i kału.
Istnieją trzy fenotypy manksów. Skrajna forma, zwana "rumpy", ma zamiast tzw. rzepu ogonowego tylko małe wgłębienie z wyraźnie wyczuwalną zmianą kostną. Typem "stumpy" określa się manksy z małym szczątkowym ogonem. Manksy długoogonowe, które często można rozpoznać tylko po zgrubieniu na ogonie i skłonnościach do podskakiwania w chodzie, również są nosicielami genu letalnego. Manksy istnieją we wszystkich kolorach znanych u brytyjskich kotów krótkowłosych. Na ogół jednak nie zaleca się hodowania kotów tej rasy.

Munchkin długowłosy


Munchkin jest kotem unikalnym w kocim świecie ze względu na swoje krótkie nogi, które wykształciły się w wyniku błędu genetycznego ujawnionego w jednej z hodowli. Gen powodujący rodzenie się krótkonogich kociąt jest dominujący. Wśród wszystkich ras nie ma żadnej o podobnym wyglądzie.
Munchkin należy do kotów dużych. Lubi towarzystwo dorosłych, dzieci, psów a także innych kotów. Ma bardzo łagodny i zgodny charakter. Mimo swoich krótkich nóżek jest kotem bardzo ruchliwym i wszędobylskim. Rasa ta została zgłoszona do rejestracji w FIFe, ale amerykańscy hodowcy, nie czekając na decyzję o uznaniu rasy krótkowłosej, wyhodowali kolejną odmianę tego kota - długowłosą.