animalia

Nebelung


Nebelung jest wyhodowaną w Stanach Zjednoczonych półdługowłosą odmianą kota rosyjskiego niebieskiego o zmodyfikowanej budowie ciała.
Nazwa rasy - Nebelung -pochodzi z języka niemieckiego i oznacza w przybliżeniu "mgliste stworzenie, postać z aureolą". Rasę zarejestrowano w 1995 roku w The Tradicional Cat Federacion.
Nebelungi posiadają półdługie futerko z podszerstkiem, lśniące i miękke, dające efekt aureoli wokół ciała. Dopuszczalne są wszystkie odcienie koloru niebieskiego, przy czym na wystawach preferowane są odcienie jaśniejsze. Włosy okrywowe mają zauważalne srebrzyste zakończenia. Wszelkie białe plamki czy łatki na futerku dyskwalifikują kota przy ocenie.
Charakterystyczne dla rasy okrągłe oczy są zawsze jaskrawo zielone. Młode kotki mają oczy żółte, który to kolor szybko zmienia się w zieleń pozostawiając przez jakiś czas tylko żółtą obwódkę. Obwódka taka u dorosłych kotów eliminuje je z dalszej hodowli.
Nebelung ma ciało gibkie i wysmukłe, ale skrywające silne mięśnie i bardziej przypomina koty orientalne niż europejskie. Kocury nieznacznie większe od kotek. Korpus wydłużony, szczupły. Ogon długi. Nogi długie, szczupłe. Nos średniej długości bez stopu. Uszy wysoko osadzone, skierowane do przodu.
Kot spokojny, zrównoważony i nieśmiały, ale wśród rodziny, gdy nie ma obcych osób w domu jego nieśmiałość znika.

Neva masqerade


Neva Masquerade jest kolorystyczną odmianą kota Syberyjskiego. Kota tego wyróżniają charakterystyczne dla syjamów oznaczenia i niebieski kolor oczu. Nevy spotyka się z wieloma barwami i wzorami oznaczeń, ale zawsze są to koty unikalne i rzadko spotykane. Koty syberyjskie z oznaczeniami są wynikiem dużego programu hodowlanego prowadzonego od 1960 roku w hodowlach rosyjskiego klubu miłośników kotów (TARC) z Petersburga. Drogą selekcji kociąt w miotach kotów syberyjskich udało się zgromadzić odpowiednią ilość kotów z oznaczeniami, by zacząć hodować hową rasę. Nazwę dla rasy dała rzeka Neva przepływająca przez Petersburg, miasto słynące niegdyś z wielkich balów maskowych (maskarad). Neva Masquerade przez większość federacji hodowlanych uważana jest za kota syberyjskiego i tylko niektóre z nich uznały ją za rasę odrębną.
Historię rasy wywodzi się od XVII wiecznych kotów syjamskich, które trzymane były na dworach rosyjskich i po minięciu mody na te koty syjamy zdziczały i przekazały swoje geny wałęsającym się kotom domowym - czyli między innymi syberyjskim. Mimo odpowiedniej selekcji i doboru par, kilka amerykańskich hodowli zasygnalizowało mioty kociąt syberyjskich, wśród których były także kocięta z oznaczeniami.
Wśród kociąt pochodzących od pierwszych kotów syberyjskich przywiezionych do USA w 1990 roku były także koty z oznaczeniami. Ustalony później standard dla tej rasy wykluczył jednak te piękne koty o niebieskich oczach. To wielka niesprawiedliwość!
Kotami Neva Masquerade zainteresowali się hodowcy z USA i po długiej korespondencji z Prezydentem "The Aboriginal Russian Cat Club" (TARC) stowarzyszonego w TICA doprowadzili do wysłania do Ameryki w lutym 1997 roku kilku kotów tej nowej rasy. Pierwsze kocięta w USA urodziły się w hodowli Willowbrook's Cattery w lutym 1998 roku. Wszystkie osiem kociąt z tego miotu wyrosło na zdrowe i dorodne koty i prezentowane były już na wystawach kotów rasowych organizowanych przez TICA i CFF jako NBC's lub AOV's.
Kotka Uliana of Comrade o niebieskich oznaczeniach zdobyła na wystawach CFF's wiele nagród i wyróżnień. Dalszy rozwój kotów tej rasy uzależniony jest jednak od importu kolejnych kotów z Rosji, które odświeżą pulę genów. Bardzo zasłużyli się w tym Olga i Aleksey z klubu TARC, którzy wyszukują w rosyjskich hodowlach i wysyłają do USA kolejne koty tej pięknej rasy.
Po gwałtownych sprzeciwach hodowców typowych kotów syberyjskich, przeciwnych uznaniu "Nevy" jako nowej odmiany kolorystycznej kota Syberyjskiego, miłośnicy "Nev" zarejestrowali swoje koty jako nową rase Neva Masquerade. Dotychczas uznało ją Feline Federation Europe z Wielkiej Brytanii a w kilku innych federacjach rejestracja jest w toku (WCF, TICA). Rosyjscy hodowcy są bardzo dumni ze swoich Nevskich Maskaradnych uważając je za wielki hodowlany sukces. Najistotniejsze w tej nowej rasie jest to, że powstała bez krzyżowania z innymi rasami, tylko poprzez selekcję kociąt z wielu hodowli.
Używając międzynarodowego kodu EMS, służącego do opisu kota, Rosjanie proponują następujący zapis SIB (03 21) 33 61, przy czym SIB (syberyjski) proponują zastąpić skrótem NEM.
Gen odpowiedzialny za takie umaszczenie kotów przenoszony jest przez niewiele sybiraków i tylko czysty przypadek spowodował, że oboje z rodziców przekazali go dwóm malcom, które urodziły się , gdyż niosący ten gen ojciec kociąt jest importem z Rosji a matka otrzymała go od swego ojca - import z Niemiec. Są to pierwsze urodzone w Polsce kocięta tej rasy

Norweski


Wraz ze wzrostem popularności kota jako towarzysza człowieka wzrastała także liczba ras kotów. Oprócz tradycyjnych powstawało coraz więcej nowych, stopniowo "odkrywanych" ras. Do takich należy norweski kot leśny, który w swej pierwotnej "dzikiej" postaci występował w zimnych regionach Skandynawii. Norweski kot leśny powstał z przypadkowych krzyżówek między wałęsającymi się kotami długowłosymi a kotami domowymi. Z tych mieszańców rozwinęły się na przestrzeni wieków dostosowane do surowego życia na północy silne koty z gęstym, półdługim futrem.
Od dawna koty te spotykało się w chłopskich zagrodach, gdzie same musiały się o siebie troszczyć i nie mogły liczyć na ciepły kąt przy kominku. Dopiero w miarę rozwoju urbanizacji zmieniało się życie tego norweskiego kota leśnego, jak go później nazwano.
Wraz ze zmianą populacji kotów recesywny gen odpowiedzialny za długie włosy był wypierany przez gen warunkujący występowanie włosów krótkich. W ten sposób poszukujący nowych zadań hodowcy ras kotów odkryli "swojego" kota leśnego. Jak to się dzieje z wieloma nowymi rasami, tak i o dzikości pierwszego "norwega" powstała legenda, mająca podkreślić jego krzepkość. W rzeczywistości w momencie ich uznawania przez niezależne związki hodowlane w Skandynawii w 1972 r., czy przez FIFe w 1979 r., były już dawno czystymi produktami hodowli. Norweskie koty leśne są duże, o wydłużonym tułowiu, silne, muskularne i długonogie. Uwagę zwraca trójkątna głowa średniej wielkości, z długim i prostym nosem oraz dużymi, wysoko osadzonymi uszami z wyraźnymi pędzelkami włosów jak u rysia. Długi, gęsto owłosiony ogon w ruchu wygląda jak pióropusz, eleganckie "portki" na tylnych kończynach i kołnierz na szyi - najwyrazistszy podczas zimy - powodują, że koty te, zwłaszcza kocury, wyglądają prawie jak długowłose.
Na reszcie ciała są średniej długości, przy czym okrywowe muszą być raczej sztywne i mocne, aby chroniły przed wilgocią. Podszycie jest gęste i długie, chroniące przed zimnem. Z daleka włosy norweskiego kota leśnego wyglądają jakby trochę były tłuste, co jest cechą normalną u kota żyjącego na swobodzie.
Z czasem, niestety, jakość futra się zmieniła: tłuste włosy okrywowe mają już tylko bardzo nieliczne koty, natomiast długość włosów stała się zadziwiająco większa. Odporność na wodę i zinmo na skutek zabiegów hodowlanych zanikła i w efekcie z dawnego krzepkiego zwierzęcia norweski kot leśny stał się kotem szlachetnym jak wiele innch. Może się to wiązać z faktem, że w celu rozszerzenia palety barw okrywy włosowej, chociażby o białą, wprowadzono do hodowli jako domieszkę koty perskie, co spowodowało także zmianę struktury futra norweskiego kota leśnego. Aby uzyskać możliwie jak najszybciej wymaganą przez wzorzec rasy trójkątną głowę, niektórzy hodowcy krzyżowali "norwega" z tureckim kotem angorskim i balijskim, co dodatkowo silnie zmieniło fenotyp rasy.
Odpowiedzialni hodowcy od dawna dążą do tego, aby zachować tę rasę z jej pierwotnymi cechami i żądają zakazu jakichkolwiek krzyżowań z innymi rasami. W związku z tym w genealogii hodowanych przez nich kotów można znaleźć wśród ich przodków co najmniej pięć pokoleń norweskich kotów leśnych czystej rasy.
Oczy "norwegów", mające kształt migdałów, powinny być ustawione lekko skośnie i - w przeciwieństwie do wielu innych ras - mogą mieć zupełnie dowolny kolor. Ostatnio największym powodzeniem cieszą się koty miedzianookie. Hodowla nastawiona na uzyskanie określonych barw futra nie odgrywa jeszcze u norweskich kotów leśnych decydującej roli, jak to się dzieje z kotami innych ras, co jest niezbędne dla utrzymania w hodowli szerokiej puli genów. Chociaż rozmaite odmiany barwne są jednoznacznie określone i znormalizowane, przy czym stale dochodzą nowe, w zasadzie można krzyżować ze sobą wszystkie odmiany barwne. Jest to ważnym przyczynkiem do zachowania typu i jakości futra, ponieważ nie wszystkie odmiany barwne mają tak samo silne włosy okrywowe lub tak samo gęste podszycie. Czarne koty mają mocniejsze włosy okrywowe; lecz mniej podszycia, niebieskie natomiast mają bardzo gęste podszycie. Czarne pręgowane są najbardziej zbliżone do pierwotnego ideału.
Wiele kotów z hodowli nastawionych na uzyskanie pożądanych kolorów ma futro wprawdzie doskonałe i rzadkie barwy, np. białą lub niebieską, jednak ich okrywa włosowa tak odbiega od pierwotnego wyglądu futra kotów norweskich, jak budowa ciała: koty te coraz częściej mają delikatną budowę ciała i mały wzrost.
Norweskie koty leśne dzielimy pod względem barw na dwie duże grupy, mianowicie z genem agouti i bez tego genu. Według tej klasyfikacji prezentuje się koty norweskie także na niektórych wystawach, np. organizowanych przez FIFe. Ze względu na znaczenie i rozprzestrzenienie kotów norweskich taka klasyfikacja już od dawna nie wystarcza.