animalia

Ocicat


Kiedy pierwsze koty ze wspaniałym wzorem futra ocelota przywędrowały przez Atlantyk do Europy, to w pierwszej chwili sądzono, że jest to jeszcze jeden kaprys natury. Jednak, w przeciwieństwie do innych hodowców, twórcy tej rasy zrezygnowali ze zmyślania bajek oraz legend na ich temat i od początku szczerze mówili o jej pochodzeniu. "Ocicat" jest nazwą nadaną kotom uzyskanym w ramach szeroko zakrojonego programu hodowlanego z udziałem kotów syjamskich, abisyńskich i amerykańskich krótkowłosych. Ocicat, mimo że jest mieszańcem, wiernie przekazuje swoje cechy potomstwu. Celem tego ambitnego programu hodowlanego było stworzenie rasy kota mocnego i zdrowego, o orientalnym wyglądzie i futrze o zabarwieniu ocelota. Syjamy wniosły do nowej rasy cechę wysmukłości ciała, a abisyńczyki gen agouti i sprężystą sylwetkę. Amerykańskie koty krótkowłose miały za zadanie zapewnić rasie krzepkość ciała i rozszerzyć paletę barw futra. One to przekazały "miniocelotowi" w spadku dziedziczną cechę srebrzystości futra.
W dzisiejszym programie hodowlanym ocicatów inne rasy właściwie nie odgrywają już prawie żadnej roli. Sporadycznie krzyżuje się jeszcze ocicaty, zwłaszcza w trakcie tworzenia nowych odmian barwnych, z abisyńczykami, aby utrwalić typ podobny do abisyńczyków. W Stanach Zjednoczonych rasa ta została oficjalnie uznana już w 1986 r., natomiast w Europie największa organizacja międzynarodowa FIFe długo stwarzała w tej mierze trudności, mimo że światowa organizacja WCF już dawno rasę tę uznała.
Ocicat jest kotem o wydłużonym tułowiu, proporcjonalnie i atletycznie zbudowany. Krzepki i wspaniale umięśniony, mimo mocnej budowy ciała i okazałej klatki piersiowej, w ruchu jest elegancki i sprężysty. Tylko kończyny ma średniej długości, lecz silne i muskularne. Ich proporcje powinny być dostosowane do reszty ciała. Zakończenie łap jest owalne i wyposażone w mocne pazury. Ogon jest dosyć długi i cienki, na końcu się nie zwęża. Koniec ogona musi być ciemno zabarwiony. Głowa ocicata jest klinowata jak głowa syjama, lecz w przeciwieństwie do syjama znacznie masywniejsza i szersza. Szeroka mordka i mocne szczęki świadczą o wpływie amerykańskiego kota krótkowłosego. Nos u nasady jest lekko garbaty. Elegancki w ruchu i lekko wypukły kark przypomina kota abisyńskiego. Uszy są wysoko osadzone, średniej wielkości i szeroko otwarte. Duże oczy, nadające twarzy szczególny wyraz, mają kształt migdałów i nie powinny być zbyt wąsko rozstawione. Według wzorców rasy futro musi być delikatnie i srebrzyście lśniące, nie może też być zbyt długie, aby nie zanikała wyrazistość wzoru umaszczenia. Nadmiar podszycia również jest niepożądany, jednak futro powinno być gęste i przylegające do ciała. Osobliwość futra polega na obecności charakterystycznych dla abisyńczyków prążków: każdy włos ma kilka prążków, co nadaje futru typowy rysunek, mieszaninę równnmiernie ułożonych na ciele pasków i kropek oraz co najmniej 5 pierścieni na ogonie. Również nie może zabraknąć znaku "M" na czole. Ocicat jest kotem spokojnym, o zrównoważonym temperamencie, chętnym do baraszkowania. Silna osobowość, ale i zdolność do podporządkowania się sprawiają, że ocicat również potrafi żyć w grupie.
Pierwsze odmiany barwne ocicatów wyhodowane przez Ritę Marcuse z New Hampshire zostały później wzbogacone o odcienie rude niemieckiej hodowli Hartmuta Patschkego oraz o odpowiednie odmiany srebrzyste.

Orientalny krótkwłosy


Już od dawna hodowcy kotów syjamskich pragnęli wyhodować zgrabnego, wysmukłego kota typu syjamskiego bez oznak, czyli jednobarwnego. Ponieważ skłonność do oznak jest dziedziczona recesywnie, z każdego krzyżowania kotów z oznakami z kotami jednobarwnymi zawsze rodzą się koty jednobarwne, zadanie wcale nie było takie trudne. Jednobarwnych kotów krótkowłosych brytyjskich i amerykańskich było pod dostatkiem w krajach, w których wyhodowano nową rasę, czyli w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Aby zachować typ kota wysmukłego, hodowcy musieli tylko od samego początku stosować krzyżowania wsteczne i już najpóźniej w trzecim pokoleniu uzyskali "jednobarwnego syjama".
Mimo usilnych starań Angielki Pat Turner i Niemki Dagmar Thies w latach 50. i 60. o uznanie tej nowej rasy ze wszystkimi odmianami barwnymi, nastąpiło to przez FIFe dopiero w 1970 r. na Wyspach Brytyjskich i w 1972 r. na kontynencie. Jedynym wyjątkiem był kot hawański, który pod inną nazwą został w Anglii uznany już w 1958 r. Ma on wśród protoplastów kota rosyjskiego niebieskiego, gdyż hodowcy spodziewali się, że dzięki jego cechom dziedzicznym szybciej uzyskają wysmukłą budowę ciała.
Orientalne koty krótkowłose są czystymi produktami hodowli. Biorąc pod uwagę pochodzenie od syjamów i podobieństwo do nich uznano, że najwłaściwsza będzie nazwa określająca pochodzenie rasy wyjściowej. Należy też zaznaczyć, że termin "jednobarwne" już od dawna nie odnosi się do wszystkich kotów orientalnych, gdyż oprócz jednobarwnych istnieją również łaciate i tabby. Orientalne koty krótkowłose, pojętne i towarzyskiejak syjamy, są jednak od nich spokojniejsze w zachowaniu, ich głos nie jest tak przenikliwy, a chęć dominowania nie tak zdecydowana. Ich potrzeba ruchu jest podobna jak u krewniaków z oznakami. Również koty orientalne potrzebują sporo miejsca do baraszkowania, robienia wrzawy, wspinania się, a także dużego zainteresowania właściciela. Najlepiej byłoby nie trzymać ich samotnie, aby łatwiej znosiły wielogodzinną nieobecność właściciela spowodowaną zajęciami zawodowymi.
Właściwie pielęgnowane i żywione koty orientalne nie są zbyt wrażliwe na choroby, lubią korzystać z wybiegu i dobrze łowią zdobycz. W kocich związkach rodzinnych, pomijając drobne starcia, żyją bardzo zgodnie i zachowują zdrowy instynkt stadny. W wychowie młodych uczestniczą wszystkie osobniki grupy, nawet kocury opiekują się kociętami. Orientalnym kotom krótkowłosym przysparza wielu przyjaciół, oprócz miłego charakteru, elegancja i sprężystość ruchów. Ciało mają średniej wielkości, wydłużone i wysmukłe. Mimo dobrego umięśnienia ich sylwetka robi wrażenie delikatnej i zwinnej. Długie i wysmukłe kończyny, tylne nieco dłuższe niż przednie, wrażenie to jeszcze potęgują, podobnie jak długa i wąska szyja oraz ogon, który jest cienki od nasady, długi i ostro zakończony. Łapy są zgrabne i owalne.
Głowa kota orientalnego ma kształt podobny do głowy syjamów. Jest średniej wielkości i klinowata; nie może mieć zagłębienia nad poduszeczkami z wąsami, ani nie może robić wrażenia okrągłej. Pożądany jest kształt "kunowaty". Nos jest długi i prosty, pyszczek drobny, podbródek i szczęki normalnie zaznaczone. Oczy w kształcie migdałów są błyszczące, intensywnie zielone, różniące się od oczu syjamów.
Jedwabiste i krótkie, delikatnie lśniące futro tych kotów różni się od futra wszystkich innych ras, ponieważ jest sprężyste i ściśle przylega do ciała. Pluszowate futro jest niepożądane. Kolor futra orientalnych kotów krótkowłosych podlega ścisłym kryteriom oceny. Koty jednobarwne, a więc hawański lub hebanowy, muszą mieć włosy od nasady do końców równomiernie zabarwione. Tabby muszą się odznaczać wyraźnym kontrastem między zasadniczą barwą futra a barwą jego rysunku, natomiast srebrzyste cieniowane - wyraźnie jasnym podszyciem odcinającym się od ciemnych końców włosów.
U orientalnych kotów krótkowłosych, podobnie jak u syjamów, zakradły się także wady dziedziczne, które można wyeliminować tylko przez konsekwentną selekcję hodowlaną. Deformacje szczęk i karłowaty wzrost udało się - poza nielicznymi wyjątkami - zlikwidować w hodowli, natomiast polidaktylia (nadliczbowość palców) i oligodaktylia (zmniejszona liczba palców) jeszcze się sporadycznie zdarzają, podobnie jak znane u syjamów deformacje oczu. Dlatego wybór kota rozpłodowego wymaga gruntownego przestudiowania ksiąg hodowlanych oraz dokładnej informacji o jakości linii hodowlanej.
Orientalne koty krótkowłose dzielą się na cztery grupy barwne: jednokolorowe (solids), różnobarwne bez prążków na włosach (bez tickingu) lub ciemniejszych końców włosów (bez tippingu), tabby oraz z ciemniejszymi końcami włosów (z tippingiem). Najstarszą i najbardziej znaną odmianą są koty jednobarwne.