animalia

Ragdoll


Amerykańscy hodowcy kotow postawili sobie zadanie wykreowania typowego dla Stanów Zjednoczonych kota półdługowłosego o wyglądzie syjama. Ann Baker z Riverside, prawdopodobnie zachęcona zwycięskim marszem w Europie kotów perskich z kolorowymi oznakami i kotów birmańskich, pierwsza zaprezentowała zdziwionej publiczności kota nazwanego "ragdollem", czyli "szmacianą lalką". Szmaciane lalki są w Stanach Zjednoczonych ulubionymi zabawkami małych dzieci, ponieważ można z nimi robić, co się chce, nie psując ich przy tym. Nadając kotom taką nazwę od razu zwrócono uwagę na cechy przypisywane rasie powstałej w ramach programu hodowlanego z białymi persami i kotami z oznakami. Ann Baker, która zresztą swoją hodowlę opatentowała, twierdziła, że ragdolle nie odczuwają bólu i mogłyby biegać nawet po rozżarzonych płytach kuchennych.
Ta i inne opowieści miały na celu wyłącznie rozsławienie kotów tej rasy, aby się lepiej sprzedawały. Z powodu tych pokrętnych doniesień upłynęło sporo czasu nim koty te zostały uznane za rasę. Powstała ona na początku lat 60., triumfy zaś jako gwiazda kocich wystaw zaczęła święcić dopiero w późnych latach 80. Przyznać trzeba, że koty rasy ragdoll odziedziczyły po swoich perskich i birmańskich przodkach sympatyczne cechy: są bardzo spokojne, o zrównoważonym temperamencie i przyjaźnie nastawione do człowieka, szukają z nim kontaktu i chętnie pozwalają się nosić na rękach. Ragdolle, mimo sporych rozmiarów, zupełnie się odprężają, nawet jeśli się je nosi nieprawidłowo. Gdy się rozdokazują, nigdy nie są natrętne; szukają kontaktu z innymi kotami. Znawców kociej psychiki nie zdziwi jednak fakt, że w razie konfliktu także ragdolle zachowują się typowo po kociemu, tzn. parskają i trochę próbują "rękoczynów".
Ragdolle są klasycznymi kotami z oznakami, łączącymi białe futro ze skłonnością do ciemniejszych oznak na głowie, uszach, kończynach i ogonie. Ragdolle, w przeciwieństwie do innych ras z oznakami, hoduje się w trzech różnych odmianach wzoru ubarwienia futra. Wszystkim odmianom stawia się takie same wymagania dotyczące budowy głowy, reszty ciała, wyglądu oczu i właściwości futra. Ciało ragdolla powinno być duże, długie i muskularne. U dorosłego kota tylne kończyny wyglądają trochę przyciężko, niekiedy nawet ociężale, co przez długi czas było powodem opinii, że ragdolle mają trudności z chodzeniem. Przyczyną domniemywanej ociężałości są znacznie dłuższe tylne kończyny niż przednie, co powoduje typowy dla ragdolli chód. Długie ciało dorosłych kotów powinno mieć w barkach taką samą szerokość jak w zadzie. Ogólny zarys ciała tego kota powinien być prostokątny.
U starszych okazów typowy jest także rzucający się w oczy duży brzuch, który jednak nie powoduje obniżenia ocen. Kocury tej rasy są trochę większe od kotek i, podobnie jak u innych ras kotów długowłosych, są w pełni wyrośnięte dopiero w wieku 3 lat. Głowa ragdolla jest podobna do głowy kota birmańskiego: klinowata, z czołem spłaszczającym się ku górze, pełnymi policzkami i prostym nosem z lekkim zagłębieniem u nasady. Pożądany jest silny, okrągły podbródek. Uszy są średniej wielkości, u nasady szeroko otwarte. Idealne uszy muszą mieć zaokrąglone wierzchołki i być zakończone wyraźnie widoczną kępką włosów. Oczy są ciemnoniebieskie, duże i owalne; odstęp między nimi powinien być dość duży. Im niebieskie oczy są ciemniejsze, tym lepiej.
Kończyny są średniej długości, silne i muskularne, tylne dłuższe niż przednie. Duże i zaokrąglone łapy powinny mieć między palcami wyraźne kępki włosów. U niektórych linii występuje dziedziczna wada polegająca na wygięciu na zewnątrz lub szerokim rozczapierzeniu palców. Koty z tą wadą należy wykluczyć z hodowli. Ogon ragdolli powinien być dosyć długi, ku końcowi zwężający się i silnie owłosiony.
Futro jest od średnio długiego do długiego, przy czym coraz bardziej na popularności zyskuje futro dłuższe. Na brzuchu, piersi i szyi okrywa włosowa jest dłuższa, jednak kołnierz na szyi nie jest tak wydatny, jak u innych porównywalnych ras. Samo futro jest gęste, z miękkim podszyciem. Włosy są jedwabiste i nadają futru charakterystyczny połysk, którego nie można pomylić z innym.

Rosyjski niebieski


Kot Rosyjski niebieski, to lojalny oddany pieszczoch w niebieskim kolorze o podwójnym pluszowym futrze, nie halaśliwy i łatwy w utrzymaniu nawet w niewielkim mieszkaniu. Najbliżsi przodkowie kotów Rosyjskich niebieskich pochodzą z Rosji z okolic Archangileska nad Morzem Białym, jednak sama rasa została wyhodowana w Anglii, gdzie w zasadzie tylko dokonano drobnych zabiegów w ulepszeniu ich proporcji ciała. Jako jedna z nielicznych ras jest rasą naturalną. Ostre warunki klimatyczne i izolacja od innych euro-azjatyckich kotow doprowadziły do wyselekcjonowania zwierząt o pięknym podwójnym futrze w kolorze niebieskim srebrzącym się (co zawdzięczają milimetrowej długości białym końcówkom włosa). Koty te robiły bardzo dużą karierę na dworze Carskim. Car Mikołaj miał koteczkę Rosyjską Niebieską, której jak wieści niosą powierzał największe państwowe tajemnice. Ze względu na niespotykaną dystynkcję i lojalność tych kotów, zabierano je w dalekie podróże na statkach handlowych i tak około 1800 roku marynarze przywieźli do Anglii, większą ilość tych kotów, gdzie zdobywały dużą popularność. Początkowo nazywano je rasą rosyjską, koty z "Archangielska" czy poprostu "niebieskie". Po wojnie rasa ta była już na wymarciu dlatego w Szwecji powstał program odnowy kotów Rosyjskich niebieskich. W roku 1960 urodził sie pierwszy odnowiony i udokumentowany miot. W kolejnych latach zamieszkiwały domy w Europie Azji i Ameryce, wszędzie zdobywają bardzo dużą popularność. Są mieszkańcami wileu pałaców monarszych, dwie kotki zamieszkują prywatne apartamenty Papieskie w Watykanie. Prawdą jest, że tam gdzie jest kot Rosyjski Niebieski tam mieszka szczeście, ale nie sam wygląd jest najważniejszy ale również ich wyjątkowy charakter. To zadziwiające połączenie spokojnego domowego śpiocha z szybkim sprytnym i pełnym energii subtelnym pieszczochem. Bardzo przywiązują się do swojego opiekuna i pomagają mu jak tylko mogą w sprawach domowych. Spacerują sobie po domu lecz nawet gdy mają możliwość, prześlizgnięcia się do ogrodu to niechętnie z tego korzystają. Stronią od halasu i obcych ludzi, a dom imprezowy to dla nich bardzo złe miejsce. Są spokojne i ciche ale rozmowne. Lubią podróżowac i są ciekawe wszystkiego co nowe. Naprawdę czuje się że kochaja domowników.
Te koty to szczęście w kolorze nieba.