animalia

Safari shorthair


Safari Shorthair - jest to krzyżówka kota domowego i dzikiego kota rasy Geoffrey's cat. Efektem tych zabiegów jest bardzo duży kot o wadze dochodzącej do 14 kilogramów i dziki wyglądzie. Bardzo rzadka rasa i nie jest wystawiana na wystawach.
Koty Safari są rasą nieuznana przez żadne z większych stowarzyszeń i dlatego też trudno uzyskać o nich dokładniejszych informacji.

Savannah


Savannah jest pięknym i efektownym hotem, którego wyhodowano z krzyżowania afrykańskiego serwala i kota domowego. Jest to kot o wyraźnym, cętkowanym umaszczeniu i budowie delikatniejszej od bobcata.
Savannah jest bardzo podobny do swojego dzikiego przodka. Uszy ma duże, wyraźne "pufiaste" policzki, wydłużony korpus i nogi. Cętki na futerku są zawsze czarne lub brązowe. Kształt pyszczka bardzo przypomina pyszczek serwala. Ma bardzo przyjacielski charakter, uwielbia zabawy i w odróżnieniu od większości kotów nie stroni od wody.
Savannah jest kotem unikalnym. Głównym tego powodem jest skromność puli genów i bardzo małe mioty. Koty Savannah zostały uznane jako odrębna rasa przez TICA oraz lokalną, amerykańską organizację hodowlaną REFR.
UWAGA istnieją dwie różne rasy o tej samej nazwie. W Wielkiej Brytanii wyhodowano nową rasę kotów, którą także nazwano Savannah. Rasa powstała w wyniku krzyżowania kotów Bengalskich i Syjamskich. Efektem takich zabiegów hodowlanych jest niebieskooki kot o budowie Syjama, ale z ubarwieniem kotów Bengalskich

Selkirk Rex krótkowłosy


Selkirk jest amerykańską rasą kota o futrze typowym dla reksów, która pojawiła się w 1987 roku w USA. Niektóre ogranizacje hodowlane rozróżniają jako dwie rasy Selkirk Reksy krótkowłose i długowłose.
Rasa ta powstała dzięki działaniu genu, który spowodował skręcenie włosów okrywowych, podpuchu i wąsów. Kocięta rodzą się już ze skręconym futerkiem ale prawidłowy dla rasy wygląd uzyskują po około 8 - 10 miesiącach.
Selkirk rex różni się od innych reksów (Cornwalijskich, Dewońskich) silnym, muskularnym i kanciastym korpusem. Dorosłe kotki są mniejsze od kocurów. Futerko u odmiany długowłosej jest średniej długości z silnymi lokami o indywidualnym skręcie i nie układają się w fale czy wałeczki. Dopuszczalne są wszystkie kolory okrywy włosowej a kolor oczu powinien charmonizować z kolorem futerka. Głowa Selkirk reksa jest owalna z krótkim pyszczkiem i bez stopu. Uszy średniej wielkości, oczy okrągłe.

Serengeti


Rasę tę wyhodowano w Stanach Zjednoczonych z wielokrotnego krzyżowania i selekcji czarnych kotów orientalnych i kotów bengalskich. Kot zbliżony wyglądem do afrykańskiego Serwala, ale wyhodowany bez użycia dzikich kotów. Rasa ta nie została uznana przez żadne z większych stowarzyszeń hodowlanych.
Idealny Serengeti Cat ma duży i silny, dobrze umięśniony i wydłużony korpus osadzony na długich nogach. Dąży się do uzyskania mocnej postury. Nogi tylne nie dłuższe od przednich.
Wzór na futerku pręgowany lub cętkowany powinien być duży i wyraźny w kolorze czarnym lub brązowym z jednolitym żółtym lub szarym podszerstkiem kontrastującym z włosem okrywowym. Głowa zbliżona w zarysie do trókąta, lekko wydłużona. Proporcjonalnie mała w stosunku do korpusu. Uszy duże, ustawione wysoko i skierowane do przodu. Oczy duże, okrągławe w kolorze złocistym. Dopuszczalny kolor oczu to także zielony i bursztynowy. Ogon krótki.
Niepożądane cechy to rozjaśnienie koloru futerka, niebieskie oczy oraz drobny, delikatny korpus.

Sfinks


Sfinksy, podobnie jak reksy, zawdzięczają swoje istnienie kaprysowi natury. W latach 60. po raz pierwszy urodziły się w Kanadzie osobliwe, prawie bezwłose kocięta. Wzbudziły one zainteresowanie hodowców. którzy zapragnęli mieć tego rodzaju egzotyczne koty. We wczesnych latach 70. rozpoczęto w Holandii pierwsze programy hodowli nowej rasy. Scisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii szybko poszerzyła początkowo niewielki materiał hodowlany. W ostatnim czasie wprowadza się do hodowli Sfinksów przede wszystkim europejskie lub amerykańskie koty krótkowłose, gdyż okazało się, że w dalszej perspektywie reksy wywierałyby ujemny wpływ z powodu dziedzicznej skłonności do patologicznych skurczów mieśni.
Dzisiejsze sfinksy cieszą się dobrym zdrowiem. W domu nie sprawiają więcej kłopotów niż osobniki innych ras, a pielęgnowanie kotów właściwie bezwłosych nie wymaga żadnych zabiegów. Podobnie ekstrawagancki jak wygląd jest także sposób zachowania się Sfinksów. Skłonne do zabawy i łagodne w sposobie bycia jak reksy, przywiązują się bardzo do ludzi, ale bywają uparte.
Jeśli chodzi o pokarm i pomieszczenie, to sfinksy mają większe wymagania niż przedstawiciele innych ras. Ich pożywienie musi być wysokokaloryczne, aby mogły utrzymać odpowiednią temperaturę ciała. Oczywista jest potrzeba zapewnienia Sfinksom ogrzewanych pomieszczeń oraz stopniowego przyzwyczajania ich do przebywania na słońcu. Mimo że ich skóra jest pokryta bardzo delikatnym - prawie niewyczuwalym meszkiem, wymagają one ochrony przed skrajnymi wpływami atmosferycznymi. Ciało mają średnich rozmiarów, dość wydłużone. z szeroką, dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Sfinksy nie mogą wyglądać jak upasione. Silne umięśnienie i mocna budowa kości sprawiają, że wyglądają krzepko. Kończyny mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, również są dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich. Zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras, tak że wyglądają jak nadmuchane.
Głowa jest średniej wielkości o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami. Rzucają się przy tym w oczy mocno wystające kości policzkowe i silnie wykształcona mordka z wyraźnie zaznaczonymi poduszeczkami z wąsami. Nos jest średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady. Oczy duże i szeroko rozwarte są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie. Powinny być zielone lub brązowe jak orzechy laskowe. Uszy są duże i sterczące, szerokie u nasady i szeroko otwarte. Powinny być osadzone nie za wysoko i nie za nisko, w miarę możliwości nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej.
Skóra sfinksów jest w dotyku ciepła. w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana. Im więcej skinks ma fałd na skórze, tym cenniejszy jest dla hodowli. Szczątki futra na końcu ogona lub na brzuchu są dopuszczalne. Większość sfinksów wcale nie ma wąsów, u niektórych są ich resztki.
Sfinksy są bardzo płodne. Jako rasa stanowią przedmiot sporu. Alergicy są zadowoleni z ich istnienia, natomiast krytycy z kręgu obrońców zwierząt wysuwają przede wszystkim argument, że ten "sztuczny twór" nie jest zdolny do samodzielnego życia. Decydowanie się na hodowanie Sfinksa - podobnie jak wiele innych spraw - jest rzeczą gustu.

Singapurski

Według łegendy jest on oryginalną rasą kota południowo-wschodnioazjatyckiego, którego w obecnej postaci spotkać można na ulicach Singapuru. Od tego miasta pochodzi też nazwa rasy. Najpierw był znany w Stanach Zjednoczonych, gdzie go rozpowszechnił Tommy Meadow, jednak eksperci od kotów abisyńskich, dr Brigitte Leonhardt i Harald Fuchs, którzy odbyli wiele podróży studyjnych na Daleki Wschód, nie mieli okazji zobaczyć ani jednego dziko żyjącego kota tego typu. W końcu tajemnicę odkrył nowozelandzki genetyk i hodowca kotów Terry Lomax. Koty singapurskie powstały podczas programu hodowlanego z kotami burmańskimi i abisyńskimi, przy niewątpliwym udziale kotów syjamskich tabby, które wniosły do rasy element srebrzystości.
Singapurczyk jest kotem raczej małym i żywotnym, pod względem fenotypu podobnym do burmańczyka. Ciało ma średnich rozmiarów, mocne i muskularne, z lekko wypukłym grzbietem. Kończyny są średniej długości; ciało ma kształt prostokąta. Z tym kształtem harmonizuje także dobrze rozwinięta klatka piersiowa. Łapy są małe, owalne, nie zwracające uwagi; ogon o właściwych proporcjach, z tępym końcem. Głowa osadzona na mocnym, krępym karku jest zaokrąglona, z płaskim pyszczkiem, dodatkowo uwydatnionym przez zagłębienie poduszeczek z wąsami. Podbródek jest dobrze rozwinięty, nos niezbyt długi, z lekkim zagłębieniem u nasady.
Linia uszu tworzy przedłużenie linii policzków. Uszy są duże, u nasady otwarte, a ich wypukłość powoduje, że wyglądają na jeszcze większe. Duże oczy w kształcie migdałów są jak u kotów orientalnych typowo skośnie ustawione. Dopuszczalne są oczy w kolorze zielonym, brązowym jak orzech laskowy, a także w odcieniu złocistym. Tym różni się singapurczyk od srebrzystego burmańczyka, do którego pod względem innych cech jest trochę podobny.
U singapurczyka, jak u wielu innych nowo wyhodowanych kotów srebrzystych, najbardziej interesujące jest futro. Musi ono być bardzo delikatne i jedwabiste, jednak nie może być napuszone z powodu nadmiaru podszycia. Zawsze ma delikatny połysk i przylega do ciała. Również tutaj do cech charakterystycznych należą pasemka, których na każdym włosie musi być co najmniej dwa. Podszycie jest przy tym w jasnym odcieniu barwy kości słoniowej, nasada włosciw zaś prawie biała. Czubki włosów są czarnobrązowe, co wywołuje typowy efekt srebrzystości: z daleka kot wygląda jak zanurzony w płynnym srebrze. Dopiero z bliska rozpoznaje się czarne cieniowanie na jasnym futrze. Na czole i wzdłuż kręgosłupa pasemka na włosach są intensywniej zabarwione, w wyniku czego powstaje wzdłuż kręgosłupa typowa pręga grzbietowa, ciągnąca się od nasady szyi do nasady ogona. U idealnie zabarwionych kotów biegnie ona aż do czarnego końca ogona.
Kończyny kotów singapurskich w miarę możliwości nie powinny mieć pręg ani śladów rysunku tabby, jedynie na tylnych kończynach pożądany jest znany u abisyńczyków ciemny spód łap. Opuszki łap są zabarwione jednolicie ciemnobrązowo. Podbródek, pierś i brzuch są w ciepłym kolorze brązowawym, co chyba jest pozostałością po abisyńskich przodkach. Na uszach i grzbiecie nosa dopuszczalny jest lekki odcień czerwony. Lusterko nosa jest ceglastoczerwone i czarnobrązowo obrzeżone.
Białe włosy pojedyncze lub w kępkach, a także medaliony na piersi, jak u innych ras agouti, są niedozwolone. Jeśli singapurczyk nie ma prostokątnego kszałtu ciała, oraz cechuje się zbyt masywną budową, wyklucza go to z hodowli. Również wąska i wysmukła głowa jest w hodowli niepożądana.
W Stanach Zjednoczonych od czasu wyhodowania pierwszych kotów singapurskich w 1976 r. systematycznie prowadzi się selekcję zmierzającą do uzyskania małych rozmiarów ciała. Taki proces selekcji może nastąpić u każdej rasy, a niski wzrost nie jest bynajmniej oznaką wskazującą na to, że ukształtowała się ona w trudnych warunkach życiowych na ulicach Singapuru.
Dzisiejszy wzorzec jednoznacznie określa rozmiary ciała kota singapurskiego, który jest rasą naprawdę interesującą. Jej przedstawiciele przywiązują się do człowieka, cechują się wieloma zaletami charakteru i absolutnie nie potrzebują tworzenia żadnych legend.

Snowshoe


Snowshoe czyli "białe buty" jest odmianą kota syjamskiego, różniącą się od syjama przede wszystkim białymi końcami łap na typowych oznaczeniach syjamskich. Rasa powstała, kiedy w kilku amerykańskich hodowlach urodziły się syjamy z białymi końcówkami łap. W celu wyeliminowania tej cechy u przyszłych pokoleń syjamów utworzono nową rasę, używając w dalszej hodowli koty amerykańskie koty krótkowłose dla wzmocnienia i powiększenia muskularnego ciała.
Kocury snowshoe są zdecydowanie większe od kotek i osiągają wagę ponad 5 kilogramów. Charakterystyczne dla tej rasy są ciemnoniebieskie oczy, miękkie i błyszczące krótkie futro. Ciało powinno być szczupłe, ale muskularne.

Somalijski


Elegancko wyglądający kot półdługowłosy z prążkowatymi włosami dzielił los kilku innych ras, które powstały z przodków pierwotnie krótkowłosych. Jest mutantem kotów abisyńskich i przez długi czas nie chciano go zaakceptować. Hodowcy, którym w miotach kotów abisyńskich trafiały się kocięta o dłuższych włosach, zatajali ten fakt, aby nie utracić prestiżu swojej hodowli. Dopiero w 1965 r. w Stanach Zjednoczonych Evelyn Mague zainteresowała się urodzonymi w miotach kotów abisyńskich kociętami o dłuższych włosach i zapoczątkowała ich sterowaną hodowlę, kończąc tym samym spory. Coraz więcej hodowców poszło w jej ślady i w 1979 r. rasa ta została ostatecznie uznana.
Jej nazwę nadano od afrykańskiego kraju - Somalii. Zrezygnowano z pierwotnego określenia abisyński kot długowłosy, aby uniknąć sporów z hodowcami krótkowłosej odmiany tej rasy. Zadziwia fakt, że koty somalijskie, mimo stosunkowo krótkiej historii swej hodowli, cieszą się na świecie większym zainteresowaniem niż ich abisyńscy rodzice.
"Somalijczyk" jest kotem średniej wielkości, o mocnej i muskularnej budowie ciała. Ciało ma długie, z długimi i wysmukłymi kończynami, zakończonymi wąskimi i owalnymi łapami. Sylwetka kota musi być harmonijna i elegancka w ruchu. Głowa jest klinowata, z łagodnymi zaokrągleniami, wydatnym podbródkiem i dobrze wykształconym pyszczkiem. Nos jest średniej długości, u nasady lekko wypukły, lecz bez zagłębienia. Uszy są dość duże, szeroko rozstawione, u nasady szerokie, na wierzchołku zaokrąglone. Z tyłu małżowiny usznej mają typową dla kotów agouti jasną plamę. Kępki włosów w uszach są pożądane, chociaż - zwłaszcza u nowo wyhodowanych odmian barwnych kotów somalijskich - prawie ich nie ma. W tym zakresie są jeszcze niezbędne dalsze udoskonalenia.
Największe wrażenie robią oczy "somalijczyków": są duże, świecące, bursztynowożółte lub zielone, dość szeroko rozstawione, a ich migdałowaty kształt nadaje im orientalnego wyglądu. Jak u wszystkich kotów z prążkowanymi włosami oczy są czarno obrzeżone, jakby miały namalowaną linię powiek.
Futro jest miękkie i gęste, miłe w dotyku, na tułowiu i tylnych kończynach średniej długości, na barkach trochę krótsze. Pożądane są kołnierz na szyi i "portki" na tylnych kończynach. Charakterystyczną cechą wszystkich kotów somalijskich są podwójne lub potrójne prążki na każdym włosie, co jest typowe dla kotów somalijskich lub dzikich. Czarne prążki dzielą w ten sposób poszczególne włosy, których końce powinny być czarne.

Syberyjski



Upadek komuny i otwarcie granic na świat miało znaczenie także i dla kotów. Okazało się bowiem, że komunistyczne, sowieckie myszy nie prowadziły we wsiach sielskiego życia i także miały swojego odwiecznego, klasowego wroga w postaci kota. I to nie byle jakiego. Kot Syberyjski, bo tak nazwano tę rasę "nie tkniętą ręką hodowców", jest dużym, półdługowłosym kotem o typowym, leśnym wyglądzie. W sowieckiej Rosji nie do pomyślenia była hodowla zwierząt rasowych i to uratowało tego pięknego kota przed wynaturzeniem. Fenotypem kot syberyjski przypomina norweskie koty leśne i amerykańskie Maine Coon.
W Polsce hodowlę kotów syberyjskich rozpoczęto w 1990 roku. W tym samym roku co i do Polski koty syberyjskie dotarły do Stanów Zjednoczonych wraz z rosyjskimi emigrantami z Moskwy i St. Petersburga. Ciekawostką może być to, że pierwsze sybiraki które dotarły do Ameryki (czerwiec 1990) miały świadectwa zdrowia dla ptaków, na których ktoś odręcznie dopisał, że z Rosji wywożone będą koty.
Kot syberyjski jest kotem muskularnym i silnym, ale trochę mniejszym od swoich amerykańskich "kuzynów". Kocury zdecydowanie są większe od kotek. Koty te rosną powoli i pełne wymiary osiągają nawet po pięciu latach. Waga kotek dochodzi do 3 kilogramów, kocurów do 4-5, ale zdarzają się okazy kocurów osiągających do 7-8 kilogramów. Ciało kota syberyjskiego jest lekko wydłużone, mocnej budowy z dużymi łapami i charakterystycznymi kępkami włosów między palcami. Głowa okrągława z wydatnymi policzkami i mocnymi kośćmi policzkowymi. Szczęka zaokrąglona. Nos długi, lekko wypukły ale bez zagłębienia u nasady. Mocne czoło harmonizuje z kształtem głowy. Duże, owalne oczy są lekko skośnie ustawione i szeroko rozstawione. Porównując sybiraki z innymi, podobnymi rasami, daje się zauważyć, że koty Maine Coon są bardziej zwarte i kanciaste, a koty norweskie smuklejsze i dłuższe.
Barwa oczu powinna być jednolita i najczęściej bywa zielona lub bursztynowa. Pochylone do przodu, lekko wypukłe i szeroko rozstawione uszy są średniej wielkości. Wierzchołki uszu powinny być zaokrąglone i bardzo często zakończone są pędzelkami dłuższych włosów.
Kot syberyjski posiada futro typowe dla wszystkich kotów leśnych. Półdługie włosy okrywowe są mocne i delikatnie przylegają do ciała. Podszycie gęste i miękkie dodaje kotu puszystości i miękkości w dotyku. Takie futro umożliwia tym kotom przebywanie w zimnym, ostrym klimacie. Charakterystyczne dla tej rasy są puchate "portki" na tylnych łapkach, obfity "śliniak" na piersi i gęsto owłosiony długi ogon. Na karku i barkach futro może być trochę krótsze, ale na grzbiecie jest bardzo obfite i mocne.
Kot syberyjski posiada umaszczenie podobne do kotów Maine Coon i norweskich leśnych. Najczęściej spotyka się je w naturalnym ubarwieniu agouti we wszystkich odmianach pręgowania, szylkretowe oraz kolorach czarnym, rudym, niebieskim, kremowym, srebrzystym itp. Tak jak i inne koty leśne, spotyka się sybiraki z dużym udziałem koloru białego. Niedopuszczalne są umaszczenia charakterystyczne dla kotów z oznaczeniami. Kotów syberyjskich, jako jednej z niewielu ras naturalnych, nie wolno krzyżować z żadną inną rasą.
W roku 1991, zarówno w Europie jak i Ameryce, zarejestrowano kota syberyjskiego jako nową, na razie eksperymentalną i nieznaną szerzej rasę, przy okazji skreślając przydomek "leśny", jaki w pierwszej chwili stanowił część nazwy rasy. Pierwszą organizacją, która dopuściła je do zdobywania tytułów czempiona i uznała jako "pełnoprawną" rasę była amerykańska TICA i zrobiła to 1 maja 1997 r.). FIFe uczyniła to samo w styczniu 1998 roku i mamy już w kraju kilka kotów z tytułami czempionów.
Ze względu na specyficzną okrywę włosową, według zapewnień amerykańskich alergików, koty syberyjskie mogą przebywać w mieszkaniach osób o skłonnościach alergicznych. "Sybiraki", mimo dzikiego wyglądu, są miłe, towarzyskie i szybko przywiązują się do swoich właścicieli. "Sybiraki" są ruchliwe, skłonne do zabaw i gonitw, uwielbiają wskakiwać na wysokie półki w regałach, czy nawet na szafy.

Szeszelski krótkowłosy


Rasę tę wyhodowali brytyjscy miłośnicy kotów orientalnych w ramach specjalnego programu hodowlanego. Jest to średniej wielkości kot o budowie typowej dla orientalnych. Tułów długi i smukły, szczupłe nogi a na klinowatej głowie osadzone są szpiczasto zakończone uszy.
Charakterystyczną cechą tej rasy jest prawie białe umaszczenie futerka z barwnymi plamkami umieczszonymi na tułowiu, głowie, nogach i ogonie. W zależności od wzoru rysunku na futrze koty szeszelskie dzialą się na trzy grupy.
Kot szeszelski długowłosy posiada te same cechy co krótkowłosy, ale wyróżnia się dłuższą miękką sierścią o jedwabistej strukturze. U tej rasy ogon jest mocno puszysty, na szyi występuje dłuższa kryza a w uszach pędzelki włosów.

Syjamski


Syjamy są wśród kotów najstarszą rasą hodowlaną uszlachetnioną przez człowieka. Pierwsze syjamy, jako egzotyczne koty typu wysmukłego z Dalekiego Wschodu, głównie z dzisiejszej Tajlandii, zostały przywiezione do Europy i pędziły nędzny żywot, będąc atrakcją dla publiczności w ogrodach zoologicznych wielkich miast. W 1871 r. można było po raz pierwszy zobaczyć na słynnej w skali światowej wystawie kotów w londyńskim Crystal Palace pierwsze koty syjamskie wyhodowane przez człowieka. Od tego momentu zaczął się nadzwyczaj szybki rozwój tej rasy. Syjamy, hodowane z doskonałymi wynikami od końca XIX wieku, zdobyły cały świat i wytworzyły prawie nie dającą się zliczyć różnorodność odmian barwnych. W 1892 r. ustalono pierwszy wzorzec rasy, który jednak później trzeba było ponownie przerabiać, zmieniać i uzupełniać.
Współczesne koty syjamskie różnią się ogromnie od pierwotnych już na pierwszy rzut oka. Syjamy w początkowym okresie, mimo swej smukłości, były dość masywne i bardziej przypominały dzisiejsze koty burmańskie lub koraty. Dzisiejsi ich potomkowie mają więc niewiele wspólnych cech ze swymi przodkami. Za hodowlany ideał syjama uchodzi kot wyjątkowo wysmukły, o długich i cienkich nogach oraz cienkim ogonie. Syjam musi być wydłużony i sprężysty, a zarazem silnie umięśniony.
U syjamów podobnie jak u innych ras prowadzi się selekcję dążąc do uzyskania skrajności. Wyraźnie widać to po wyglądzie głowy, która u syjamów powinna być średniej wielkości i być proporcjonalna do reszty ciała. Musi być klinowata, przy czym klin rozpoczyna się od nosa i rozszerza się równomiernie aż do końca dużych i wysoko osadzonych uszu. Boczne linie klina powinny być ciągłe. Zakłócająca tę ciągłość zatoczka przy poduszeczkach z wąsami jest uważana za wadę. Czaszka w profilu jest lekko wypukła. Nos powinien być długi i prosty, bez zagłębienia u nasady. Pyszczek jest drobny, szczęki wyraźnie zaznaczone; podbródek tworzy jedną linię z czubkiem nosa. Elegancję ruchu syjamy zawdzięczają sprężystym, długim kończynom, przy czym tylne powinny być trochę dłuższe od przednich. Cienki i biczowato zakończony ogon kotów syjamskich przeważnie jest w ruchu i sygnalizuje gotowość do działania.
Futro syjamów jest wyjątkowo krótkie, delikatne i jedwabiste; powinno gładko przylegać do ciała i u zdrowych kotów być lśniące.
Miłośnicy kotów zawsze byli zafascynowani ciemnoniebieskimi oczami syjamów. Oczy te o migdałowatym kształcie, wyraźnie ukośnie ustawione, o przenikliwym spojrzeniu robią duże wrażenie, jakby chciały przekazać wszystkie tajemnice Orientu. Selekcja dokonywana w ramach hodowli doprowadziła jednak u niektórych linii syjamów do znacznych deformacji oczu, którą da się wyeliminować tylko drogą konsekwentnej selekcji w trakcie dalszej hodowli. Na skutek dążenia do uzyskania coraz mniejszych i coraz węższych oczu rodziły się kocięta z podwiniętymi powiekami (entropia) lub z zupełnie zarośniętymi powiekami i oczywiście cierpiały z powodu tej ułomności. Trzeba przyznać, że tylko dzięki konsekwentnej selekcji zdołano zlikwidować skutki błędnych zabiegów hodowlanych okresu początkowego. Koty syjamskie długo uważano za rasowe tylko wówczas, gdy miały słynny ogon z załamaniami lub zgrubieniami albo wyraźnie zezowały. Zarówno nieprawidłowe ustawienie oczu, jak i zniekształcenia ogona były wadami genetycznymi, które jeszcze do 1937 r także na wystawach oceniano jako cechy rasy.
Z powodu długiej historii kota syjamskiego i dynamicznego rozwoju ich hodowli, podobnie jak u innych ras, które od dawna były przedmiotem zabiegów hodowlanych, u tej rasy częściej występują wady dziedziczne. Najbardziej znane i dlatego dające się uniknąć są - poza defektami oczu - deformacje mostka (tzw. syndrom żaby), dysplazja stawów biodrowych, wrodzone wypadnięcie trzeciej powieki, zapadnięcie się gałki ocznej (enophthalmus) i zespół Waardenburga, który jest zaburzeniem wzroku z częściową ślepotą, występującym tylko w krzyżówkach kotów mających gen koloru rudego z kotami rasy foreign white. Szlachetna rasa, taka jak syjamska, sprawia hodowcom wiele kłopotów i dlatego powinni oni dokonywać tylko dobrze przemyślanych krzyżowań po dokładnym przestudiowaniu genealogii danych osobników.
Kolor futra jest - oprócz koloru oczu - główną znamienną cechą tej rasy. W zależności od odmiany barwnej od mniej lub bardziej jasnego koloru zasadniczego wyraźnie odcinają się ciemniejsze oznaki na twarzy (maska), uszach, kończynach i ogonie; u kocurów także moszna ma kolor oznak. W odniesieniu do wszystkich odmian barwnych obowiązuje żelazna zasada, że kolorowe oznaki muszą być możliwie jednolite i ciągłe, nie mogą ich zakłócać ani jaśniejsze plamy, ani przetykać pojedyncze białe włosy. Często maska wygląda niejednolicie, np. po chorobie lub wychowie młodych, co powoduje, że takie koty nie spełniają warunków wymaganych na wystawach. Kocięta rodzą się czysto białe, oznaki zaczynają się u nich pojawiać mniej więcej od czwartego tygodnia życia, lecz doskonałe umaszczenie mają przeważnie dopiero po osiągnięciu dojrzałości płciowej w wieku 7 lub 8 miesięcy. Dobrzy jurorzy biorą ten fakt pod uwagę.

Szkocki Fold krótkowłosy


Kot ten został na początku lat 60. po raz pierwszy zarejestrowany w Szkocji i jako rezultat programu hodowlanego wkrótce uznany pod nazwą Scottish fold. Rasa powstała w wyniku zniekształcenia ciała. Nie chodzi tutaj o kłapciaste czy zwisłe uszy, które są zabawnie pochylone do przodu i mają jedną lub dwie fałdy, lecz o skłonność genetyczną do zniekształceń kośćca w okolicy nasady ogona i tylnych kończyn.

Ta ostatnia wada była powodem, że angielski centralny związek hodowców GCCF uznał, że należy unieważnić istnienie rasy.

Mimo to niektóre organizacje hodowców jeszcze uznają szkockiego kota zwisłouchego.
Aby uniknąć zniekształceń i istnienia domniemanego genu letalnego, hodowcy szkockiego kota zwisłouchego od czasu do czasu krzyżują swoje koty z brytyjskimi kotami krótkowłosymi. Takie programy hodowlane stwarzają mniej problemów, jednak powodują nadmierną podaż potomstwa mieszanego z dziedzicznym genem "folda" i dlatego koty z takich krzyżówek mające normalne uszy są nazywane "Scottish straight". Mają one poprawić wizerunek przedstawicieli rasy, która we właściwym znaczeniu tego terminu dopóty nie jest rasą, dopóki nie można jej zapewnić wiernego przekazywania cech potomstwu.
Doktor Rosemarie Wolff, znana jako ekspert kotów, już dawno zwracała uwagę na obciążenia dziedziczne i bardzo poważne zniekształcenia występujące u szkockich kotów zwisłouchych. Kształt głowy, budowę ciała i jakość futra koty te mają takie same, jak brytyjskie koty krótkowłose. Są bardzo przymilne i skore do zabawy, niestety często odczuwają poważne dolegliwości.