animalia

Tajski


Wielu hodowców kotów syjamskich broniło się przed przekształcaniem nowoczesnego syjama w kota coraz smuklejszego i mającego coraz węższą głowę. Aby nie dopuścić do zmian w tej rasie, szukali sposobu odnalezienia dawnego typu syjama, jaki w latach 50. jeszcze dominował w hodowlach. Ponieważ u hodowców prawie już nie było tego typu kotów, próbowano temu zaradzić poprzez kojarzenie niekrewniacze. Istotną pomocą okazał się w tym wypadku europejski kot krótkowłosy, który szybko stał się wysmukłym typem orientalnym.
Oprócz tego w powstawniu rasy dużą rolę odegrały programy hodowlane z kotami tonkijskimi. Niektórzy amerykańscy hodowcy również wykonali wiele pionierskiej pracy przy tworzeniu tej rasy i nadali jej nową nazwę "kot tajski", aby ją wyraźnie odrciżnić od kota syjamskiego. Wzorzec rasy ustalony w Stanach Zjednoczonych od 1990 r. obowiązuje także w Niemczech na podstawie zatwierdzenia przez światowy związek WCF. Decyzję tę uznały także niektóre niezależne związki. W Polsce nazwa ta jeszcze się nie upowszechniła. Idealny kot tajski jest średniej wielkości, raczej masywny, lecz zarazem elegancki w ruchu. Ma harnonijne proporcje ciała i okrągławe kształty; jest silnie umięśniony.
Głowa jest okrągła, a policzki i czoło są uwydatnione, profil nosa - poczynając od sklepionego czoła - tworzy linię wypukłą. Górna powieka ma kształt migdałowaty, dolna zaś - okrągły, co razem stanowi o wyglądzie typowego kota tajskiego. Szeroki rozstaw oczu i średnia ich wielkość odróżniają oczy kota tajskiego od oczu kota sy- jamskiego. Oczy powinny być możliwie intensywnie ciemnoniebieskie; jasne lub bladoniebieskie z początkowego okresu hodowli tej rasy nie są już tolerowane i wykluczają koty z dalszej hodowli.
Pyszczek jest lekko zaokrąglony, w żadnym razie nie może być ostro zakończony jak u syjamów, harmonizuje z ogólnym wyglądem głowy. Dobrze rozwinięty podbródek tworzy z profilu jedną linię z czubkiem nosa. Uszy są średniej wielkości, szerokie u nasady, lekko zwrócone do środka i trochę bocznie osadzone. Głowa wraz z uszami trochę przypomina kształtem jabłko.
Ciało robi wrażenie dużego i mocnego, z dobrze rozwiniętą klatką piersiową. Linia grzbietu ku tyłowi lekko się wznosi, co jest spowodowane przez nieco dłuższe tylne niż przednie kończyny. Kark nie może być zbyt długi i robi ogólne wrażenie muskularnego. Kończyny także nie mogą być za długie i muszą mieć proporcje stosowne do reszty ciała. Końce łap są okrągławe. Ogon jest średniej długości, u nasady nieco grubszy, ostro zakończony. Mocne i ładne futro ściśle przylega do ciała, jednak nie jest tak rzadkie jak typowe futro syjamów. Ma mało podszycia, lecz mimo to wygląda delikatnie i jest jedwabiste.
Istnieje kilka odmian barwnych. U wszystkich ważny jest wyraźny kontrast między barwą zasadniczą futra a oznakami na głowie. uszach, kończynach i ogonie.
Sealpoint mają czarnobrązowe oznaki na tle od beżowego do kremowego. Dopuszczalne są ciemniejsze cienie. Bluepoint mają szaroniebieskie oznaki na niebieskawym tle. które powinno być możliwie jasne. Czekoladowe i liliowe mają barwę zasadniczą futra i barwę oznak takie same jak syjamy typu nowoczesnego. To samo odnosi się do redpoint, tortiepoint i tabbypoint. Ostatnie wymienione są jednak jeszcze w stadium eksperymentów hodowlanych i nie mają w pełni dojrzałych cech typowych dla rasy.
Są już pierwsze programy mające na celu wyhodowanie tradycyjnego orientalnego kota krótkowłosego.

Thaibob

Standard wstępnie zaakceptowany przez ekspertów felinologicznych z WCF podczas seminarium w Moskwie poświęconego rodzimym, rasom kotów, które odbyło się w grudniu 1994 r. W seminarium wzięło udział kilkudziesięciu ekspertów z Rosji i krajów Wspólnoty Niepodległych Państw (dawne republiki ZSRR).
Informacje o Thai Bobtailu pojawiają się bardzo rzadko i w zasadzie trudno ustalić, jakie organizacje hodowlane takie koty uznały jako odrębną rasę. Poniższe informacje odnalezione zostały w rosyjskich zasobach Internetu. Co więcej, analizując internetowe ogłoszenia o sprzedaży kotów można nawet ustalić w jakich miastach i jakich hodowlach koty takie są rozmnażane...
Thai Bobtail jest silnym kotem średniej wielkości, ale eleganckim w wyglądzie i sposobie poruszania się. Głowę ma średniej wielkości w formie skróconego klina. Czoło płaskie, prosty nos średniej długości bez stopu i silny podbródek.
Oczy okrągłe w różnych odcieniach koloru niebieskiego i szarego, ustawione są lekko skośnie. Uszy średniej wielkości szeroko rozstawione i z zaokrąglonymi końcami. Muskularny korpus nie powinien być kanciasty. Nogi średniej wysokości, eleganckie. Stopy małe, okrągłe. Ogon nie może być dłuższy niż 1/3 długości ciała i powinien być poskręcany i/lub pozałamywany podobnie jak u Japońskich Bobtaili. Minimalna długość ogona określona została na 3 centymetry.
Futerko krótkie, delikatne, przylegające do ciała z niewielkim podszerstkiem. Umaszczenie dopuszczalne jest we wszystkich odmianach barwnych typowych dla kotów kolorpointów. Wadami dyskwalifikującymi są: zbyt długi ogon, inne umaszczenie i inny kolor oczu. Wadami są także: zbyt masywna, kanciasta sylwetka i okrągła głowa.
Ogólne podobieństwo do rasy Toy Bobtail ale kot ten jest dużo większy. Prawdopodobnie obie rasy pochodzą z tej samej hodowli z Rostowa nad Donem, ale żadna informacja tego wyraźnie nie potwierdza.

Tonkijski krótkowłosy


Z kotami tonkijskimi, które tak naprawdę stały się modne dopiero w latach 70., związane jest - podobnie jak z kilkoma innymi rasami - mnóstwo opowieści i legend. Przez długi czas uważano je za protoplastów lub krewniaków syjamów i dopiero stopniowo odkrywano, że pochodzą one z krzyżówek kotów syjamskich z burmańskimi, co powoduje, że są rasą dziedziczącą w różnym stopniu cechy przodków.
Mimo że koty tonkijskie kojarzy się dzisiaj tylko między sobą, a programy hodowlane z kotami syjamskimi i burmańskimi należą do wyjątków, dość często trafiają się w ich miotach, obok typowych kotów tonkijskich, także kocięta o fenotypie kota syjamskiego lub burmańskiego.
Z tego powodu krytycy uważają, że koty tonkijskie nie powinny być uważane za odrębną rasę i że w końcu są tylko "produktem ubocznym" przypadkowych krzyżowań. Takiemu stanowisku można przeciwstawić fakt, że do hodowli kotów tonkijskich nie potrzeba żadnych obcych partnerów, jak na przykład do hodowli szkockiego kota zwisłouchego, i przy nieco mniej rygorystycznej definicji rasy możnaje uznać za rasę.
Koty tonkijskie zgodnie ze swym pochodzeniem są kotami średniej wielkości, o muskularnej, lecz niezbyt krępej budowie ciała. W przeciwieństwie do syjamów są trochę przysadzistsze i mają harmonijne proporcje ciała. Kocury są większe i masywniejsze od kotek. Koty tonkijskie z wyglądu przypominają koty tajskie. Średniej długości ogon jest ostro zakończony i tworzy z resztą ciała harmonijną całość.
Kończyny mają zgrabne, długości proporcjonalnej do długości ciała, tylne są nieco dłuższe od przednich. Owalne łapy są mocne i niezbyt duże. Kształt głowy - lekko zaokrąglony klin - przypomina kształt głowy syjamów starszego typu, przy czym głowa powinna być nie okrągła, lecz wydłużona. Tępo ścięta mordka jest trochę uwydatniona przez umiarkowanie wykształcone poduszeczki z wąsami. Podbródek powinien być niezbyt wydatny i w profilu tworzyć ze średniej długości prostym nosem jedną linię.
Oczy są pełne wyrazu. Kształtem trochę przypominają migdały. Przy dolnej powiece są lekko zaokrąglone, co z pewnością jest pozostałością po burmańskich rodzicach. Koty tonkijskie mają skośne oczy. Robi to duże wrażenie, chociaż ich oczy nie osiągają takiej intensywności zabarwieniajak oczy syjamów. Średniej wielkości uszy są u nasady szerokie, osadzone wysoko i dość szeroko rozstawione.
Futro jest delikatne, jedwabiste, miękkie i ściśle przylegające do ciała. Musi być odpowiednio krótkie i zawsze powinno lekko błyszczeć. Istotną cechą futra jest jego typowe zabarwienie, nieco przypominające futro syjamów. Na kończynach, ogonie i twarzy, u kocurów także na mosznie, odpowiedni kolor oznak odcina się od zasadniczej barwy futra, chociaż niezbyt ostro. U dorosłych kotów uszy i rysunek twarzy są tej samej barwy. U kotów tonkijskich jednolitość koloru oznak jest bardzo ważna; cieniowanie lub pojedyncze białe włosy są niepożądane.
Obecnie hoduje się pięć podstawowych odmian barwnych. czyli norki: naturalną. szampańską, niebieską, miodową i platynową. Istotny jest odziedziczony po przodkach charakter kotów tonkijskich. Są chętne do zabawy i pełne inwencji, skłonne do zaczepek; zachowaniem się przypominają syjamy. Przywiązanie do ludzi zawdzięczają obu rasom pierwotnym, a spokojny i zrównoważony sposób bycia jest wyłącznym dziedzictwem po kotach burmańskich. W sumie koty tonkijskie są rasą zasługującą na to, aby ją lubić.

Toy Bobtail


Standard wstępnie zaakceptowany przez ekspertów felinologicznych z WCF podczas seminarium w Moskwie poświęconego rodzimym, rasom kotów, które odbyło się w grudniu 1994 r. W seminarium wzięło udział kilkudziesięciu ekspertów z Rosji i krajów Wspólnoty Niepodległych Państw (dawne republiki ZSRR).
Ten mały kot hodowany jest od końca lat 80. w Rostowie nad Donem przez Helenę Krasnitchenko. Nikt nie wie dlaczego hodowane przez nią koty rodziły się małe i z wiekiem rosły bardzo powoli. Kolejne pokolenia kotów rosły w taki sam sposób i nigdy nie osiągały wzrostu przeciętnych nawet kotów. Rosyjscy hodowcy kotów rasowych dowiedzieli się o kotach Heleny zupełnie przypadkiem, gdyż Helena kilkanaście kociąt sprezentowała różnym ludziom, także z innych miast. Koty Heleny Krasnitchenko przedstawiono do oceny przedstawicielom "Felinological Association of Russia" (FAR), którzy szybko ustanowili standard dla tej nowej rasy i dopuścili koty do wystaw. Rasę nazwano Toy Bobtail (Toybob) chociaż sama hodowczyni nazwała koty jako skif-toy-tai-bob.
Koty rasy Toy Bobtail cechuje melanizm, czyli nadmierne występowanie pigmentu. Dorosłe koty są małe, nie większe niż przeciętne kocięta w wieku 3-4 miesięcy. Korpus jest krótki i masywny z mocnymi mięśniami. Ogonek krótki z załamaniami lub zakrzywieniami podobnymi jak u Japońskich Bobtaili. Głowa mała, okrągława. Uszy duże, ale proporcjonalne do całej głowy, szeroko otwarte, wysoko i szeroko ustawione. Oczy duże i okrągłe, jaskrawoniebieskie. Futerko krótkie z podszerstkiem może mieć dowolny kolor prócz białego a koty z oznaczeniami nie mogą mieć białych włosów. Krzyżowanie z innymi rasami niedozwolone.

Turecki Angora


Ten najbardziej pierwotny ze wszystkich kotów półdługowłosych dopiero niedawno utorował sobie drogę do uznania go przez hodowców. Przez długi czas był popularny jako zwykły kot domowy tylko w swojej ojczyźnie - Turcji. W Stanach Zjednoczonych uznano go i dopuszczono na wystawy czempionów w latach 70., w Europie w końcu lat 80. Nazwa turecki angorski nie wywodzi się od długości sierści tego kota, lecz od stolicy jego ojczyzny Ankary (staroż. Angara). Dzięki temu, że przez długi czas nie podlegał żadnym zabiegom hodowlanym, stanowi naturalną rasę o orientalnie wysmukłej budowie ciała, którego fenotyp jeszcze nie jest zdominowany przez obce domieszki.
Ciało tureckiego kota angorskiego jest wąskie i długie i wraz z wysmukłymi, długimi kończynami nadaje mu wyraz niedbałej elegancji. Nieco dłuższe od przednich tylne kończyny sprawiają wrażenie, że zwierzę jest stale gotowe do ruchu, a klasyczna orientalna głowa, równomiernie klinowatego kształtu, wzmaga jeszcze to wrażenie witalności i aktywności. Długi i prosty nos musi być zharmonizowany z linią profilu głowy, nie może mieć "stopu". Uszy są duże, blisko siebie ustawione, na końcu zaokrąglone, a u nasady szerokie. Pożądane są pęczki włosów w uszach.
Pełne wyrazu oczy w kształcie migdałów, o orientalnym ukośnym ustawieniu, mogą mieć dowolny kolor. Jedynie koty tureckie van muszą mieć oczy bursztynowe. Hodowcy interesujący się tą rasą domagają się jednak zmiany wzorca, który według nich powinien dopuszczać tylko koty niebieskookie, pomarańczowookie i różnobarwnookie. Długi, dobrze owłosiony ogon musi harmonizować z wyglądem całego ciała. Idealny ogon, przygięty do przodu, powinien sięgać do barku. Nie traci on swej puszystości nawet w cieplejszych miesiącach, kiedy futro wydaje się krótkie. Futro średniej długości prawie nie ma podszycia, tylko na szyi, piersi i tylnych kończynach jest dłuższe. Ślady kołnierza na szyi i lekkie "portki" na tylnych kończynach są typowymi cechami rasy. Delikatna i jedwabista struktura futra powoduje, że lśni ono nawet podczas ruchu.
Brak podszycia i jedwabistość struktury okrywy włosowej sprawiają, że turecki kot angorski jest wyjątkowo łatwy w pielęgnowaniu; prawie nie trzeba go czesać ani szczotkować. Sam wykonuje niezbędne zabiegi pielęgnacyjne. Pierwsze koty wprowadzone do hodowli w zachodniej Europie były bez wyjątku białe, tak że długo mogło się utrzymywać błędne przekonanie, że tylko białe angory są czysto rasowe. Nauka o dziedziczeniu dowodzi także u tej rasy, że fenotypowo białe koty zawsze mają dziedziczne skłonności do występowania jednej lub kilku innych barw. Dla utrzymania czystości rasy początkowo hodowano białe koty wyłącznie w ogrodach zoologicznych w ich ojczyźnie.
Później upowszechniły się wszystkie kolory, od czarnego, niebieskiego, rudego i kremowego przez szylkretowy i niebieskokremowy, aż do całej gamy barw kotów tabby. Jeśli chodzi o wzór rysunku ubarwienia futra, to obowiązują takie same reguły, jak w odniesieniu do innych ras.

Turecki Van


Kot turecki van jest odmianą tureckiego kota angorskiego.


--------------------------------------------------------------------------------





Rasa kotów pływających. Koty dziko wystepuja nad jeziorem Van we wschodniej Turcji. Kot często nazywany był kotem kurdyjskim. Rejon jeziora Van to dawne centrum kultury przodków obecnych Kurdów.

Koty tej razy żyły w izolacji oraz w dośc specyficznych warunkach klimatycznych. Rozwinęły niespotykane u innych kotów cechy, które pozwoliły uznać Tureckiego Vana za odrębną rasę.

Turecki Van jest kotem białym o specyficznym oznaczeniu. Jego białe futro zdobią jedynie dwie plamy na głowie oraz kolorowy ogon. Hodowlany wzorzec ustalony w latach siedemdziesiątych wskazywał, że plamy winny byc symetryczne nie nie opadac po za linię oka i nie wchodzić na ucho. Nie powinny się łączyć. Kolor ogona powinien rozpoczynac się od nasady lub trochę wyżej i powinien być pręgowany. Dodatkowe plany są dopuszczalne jednak wpływa na ocene sędziowską. Drugą ważną cechą Vanów jest kolor oczu. Dopuszczalne są oczy bursztynowe, błękitne i dwukolorowookie (jedno błękitne, drugie

bursztynowe)

Koty w naturalnym środowisku korzystały z kazdego dostepnego źródła pożywienia. Dlatego nauczyły się polować na ryby. Nie boją sie wody i uważają ją na normalne środowisko. Potrafią pływać i "nurkować". Kot potrafi zanużyć całą głowę gdy atakuje przepływającą rybę. Życie nad jeziorem wymusilo na Vanach zmiany w budowie futra i łap. Ich futro jest szybko obsychające, a łapy mają większy fałd skóry. Płynący kot rozczaperza pazury a skra między nimi napina się tworząc coś na kształt "płetwy". Vany wymieniaja futro z zalezności od pory roku. Ponieważ jest to rejon srogich zim ich okrywa zimowa jest puchata. Latem puchaty podsierstek jest tracony i Vany "chudnie".

Vany od setek lat korzystały z ludzkich siedzib. Jezioro Van ich dom był róznież domem ludzi juz od ponad 2000 lat.

Można przyjąć, że rasa ta zawsze żyla w symbiozie z człowiekiem. My

(Murasu*PL) obserwujemy to w czasie rozwoju kociąt. W 12-13 tyg życia gdy koty te stają się samodzielne. Matka przestaje się nimi opiekować około

10-11 tyg.

Młode koty zaczynają poszukiwać kontaktu z człowiekiem. Jest to zachowanie zdumiewające, z którym nie zetknęliśmy się wychowując inne kocięta. Buduje się wtedy zaufanie, które nie ulegnie już zmianie.

Van zachwał swoje kocie instynty. Jest kotem łownym. Kocięta mają dużo energii, która pożytkuja na zapasy i gonitwy.

Dorosłe koty duzo czasu spędzja na drzemkach lub kolanach swoich właścicieli. Van wybiera jednego Pana, z którym nawiązuje nić porozumienia.

Nie zawsze jest to osoba karmiąca kota. Są to koty odważne i ciekawskie.

Prócz obowiązującego wzorca hodowlanego często pojawia się w literaturze informacja o Świętym Kocie z nad jeziora Van. Różnicę tą podkerślają bardzo sami Turcy. "Prawdziwy" Van (nie użyłem tu specjalnie słowa turecki) jest zupełnie biały, z jednym okiem błękitnym, a drugim zielonym. Dlaczego istnieje taka rozbieżność?

Otórz wzorzec rasy określony został na podstawie dwóch kotów jakie przyjechały z nad jeziora Van do Anglii. Te koty stały się wyznacznikiem wzorca rasy. Jednak w hodowlach od czasu do czasu pojawiały się koty białe.

Uznawano je za nietypowe. Jednak zdobywając coraz wiecej informacji o tej rasie okazało się, że są to koty zgodne z praprzodkiem obecnych Vanów.



Obecnie federacja TICA uznała białe Vany za zgodne ze standartem rasy.

Van jest obecnie gatunkiem ściśle chronionym i zagrożonym wyginięciem.

Władze tureckie podjęły starania o odtworzenie gatunku. Uznano go za dobro narodowe i wizytówkę Turcji. Część kotów odłowiono i obecnie trwa próba odbudowy gatunku. Wywóz kotów jest zakazany. Jednak cały czas spoyka się oferty sprzedaży nielegalnie wywiezionych osobników. Ich kariera hodowlana jest trudna, ponieważ kot nie otrzyma "pustego" rodowodu dopóki nie spełni wymagań organizacji felinologicznych.

W Polsce są hodowle Tureckich Vanów - Celtur*PL i Murasu*PL Liczba zarejestowanych kotów hodowlanych jest niewielka.

Twisty Cat


Twisty Cats nie stanowią odrębnej rasy. Tym terminem określono genetycznie zniekształcone koty zarówno rasowe jak i nierasowe, u których występuje polidaktylia, czyli zbyt duża ilość palców. Bywa, że koty takie mają dodatkowo zniekształcone ogony poprzez ich skrócenie czy nienaturalne skręcenie. Mam nadzieję, że koty takie nigdy nie zostaną uznane przez żadne ze stowarzyszeń hodowlanych.
Grupa Amerykanów, którzy takie mutanty posiadają, utworzyła odrębny klub hodowlany. Prowadzony jest rejestr kotów, w którym umieszcza się informacje o kotach ze szczególnym uwzględnieniem ilości paluszków. Informacja taka zapisywana jest w postaci A,B,C,D gdzie każdą literkę zastępuje się liczbą paluszków na każdej z łapek. W skrajnych przypadkach taki zapis może wyglądać nawet tak: 7,8,6,6. Podobno, jak zapewniają członkowie klubu, w amerykańskich hodowlach polidaktylia występuje średnio w co tysięcznym miocie zdrowych kotów.
Właściciele Twisty Cats, zafascynowani swoimi kotami, nazywają je czasami wielka stopa lub Hemingway cats, gdyż podobno takiego kota mutanta posiadał ten wspaniały pisarz. Koty ze skróconym ogonem nazywane są poly-bob. Przypuszcza się, że gen polidaktylii sprowadzony został do Stanów Zjednoczonych wraz z kotami rasy Manks, które przypływały wraz ze statkami z Wielkiej Brytanii, na których trzymane były do tępienia myszy. Teoria ta ma być potwierdzeniem częstych deformacji ogonów u Twisty cats.
Kota z polidaktylią posiadał prezydent Theodore Roosevelt. Slippers często przebywał w towarzystwie swego pana nawet na oficjalnych spotkaniach i był pierwszym kotem w Białym Domu. Kot Ernesta Hemingway, Snowball, był rasy Maine Coon i jak odnotowano, na każdej łapce miał po 6 paluszków.